Ruth Oei-Abraham

Twintig jaar na de moord op peuter James Bulger

Twintig jaar na de moord op peuter James Bulger

Op 12 februari 1993, twintig jaar geleden dus, vermoordden twee tienjarige jongetjes de Engelse peuter James Bulger.

 De twee jongens lokten op die bewuste dag het tweejarige jongetje mee vanuit het winkelcentrum in Bootle, een dorpje vlakbij Liverpool, terwijl zijn moeder boodschappen deed. Twee dagen later werd het verminkte lichaampje gevonden bij treinrails, vier kilometer verderop van waar Bulger was weggelokt.

De twee daders, Robert Thompson en Jon Venables waren op het moment van de lugubere moord pas tien jaar oud, hetgeen zorgde voor enorme media aandacht wereldwijd.

Op 24 november 1993 werden Venables en Thompson veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf. In juni 2001 zijn beide jongens vrijgekomen, voorzien van een volledig nieuwe, door de overheid verstrekte identiteit, uit angst voor represailles. Twintig jaar na dato zijn hun nieuwe identiteiten nog steeds niet uitgelekt.

Van Robert Thompson is na zijn vrijlating weinig vernomen, maar van Venables des te meer. Meerdere malen is hij in aanraking gekomen met justitie en in 2010 werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf wegens het bezit van kinderporno.

Sinds 3 september jongstleden is Venables weer vrij. Een beangstigend idee, vinden veel Engelsen, omdat men ervan overtuigd is dat voor Venables niet geldt òf hij weer in de fout gaat, maar wànneer hij een misstap zal maken.

Ook ik kan niet ontkennen dat ik betwijfel of deze jongen ooit op het rechte pad terecht zal komen – als deze inmiddels dertiger überhaupt weet dat er een recht pad bestaat. Wanneer je na boetedoening voor deze morbide daad nog voor je dertigste wederom een misstap maakt, hoe groot is dan de kans dat het daadwerkelijk hierbij blijft?

Begin deze maand was een speeltuin met negen kinderen en hun moeders de locatie voor een experiment*, geïnitieerd door een Engels televisieprogramma in samenwerking met een liefdadigheidsinstelling die zich richt op kinderen. Om beurten werden de moeders gebeld en afgeleid, waarop hun kind vervolgens werd benaderd door een ‘vreemde’ man die het kind vroeg hem te helpen om zijn hond te zoeken. Het resultaat is schokkend: van de negen kinderen liepen zeven kinderen –binnen een luttele 90 seconden- met de man mee, de speeltuin uit.

Ik hoefde niet lang na te denken, mijn beide kleuters van drie en vier jaar oud zouden na een paar aardige woorden van deze vriendelijk ogende man met hem zijn meegelopen. Maar ook mijn vriendin, wiens dochter tien jaar oud is, vermoed dat haar meisje met de man mee zou zijn gegaan. Met een goed verhaal en een vriendelijke toon, loopt het merendeel van de kinderen met een vreemde man mee, zo blijkt uit het experiment.

Thompson en Venables zijn door het verkrijgen van een nieuwe identiteit door de overheid beschermd tegen wraakacties, maar wie beschermt de Engelse samenleving tegen een eventuele volgende misstap?

 

WERELDWIJVEN | RUTH OEI-ABRAHAM

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Lees dit ook even

Please update your browser