Karien van Ditzhuijzen

In de ban van de race

In de ban van de race

Singapore is in de ban van de race. Al maanden gaan de gesprekken en het nieuws over weinig anders. Zo niet over de race zelf, dan wel over de bijbehorende concerten van Justin Bieber, de Killers, over de afgezette binnenstad, het verkeer, de geluidsoverlast, welke kaartjes voor welke dag, en natuurlijk het belangrijkste: het weer.

Dit weekend is de Singapore Grand Prix. De Singapore Grand Prix is geen gewone Formule 1, want de stad kent geen circuit, deze bijzondere race rijdt over de weg. De halve binnenstad is afgezet voor het parcours dat in zijn baan de belangrijkste toeristische attracties van Singapore aandoet. Zouden de coureurs zien dat ze bij de Singapore flyer starten, om met meer dan tweehonderd kilometer per uur langs het historische Raffles hotel te scheuren en de Padang, waar vroeger koloniale Britten in riksja’s reden en de memsahibs flaneerden, om nadat ze de rivier overgestoken te hebben het futuristisch stekelige Esplanade theater te passeren, en het Marina Bay Sands complex met zijn intrigerende profiel?

Al maanden zijn de voorbereidingen aan de gang, wegen zijn afgezet, tribunes worden gebouwd, merchandise verkocht. Niets wordt aan het toeval overgelaten. De grootste angst van de organisatie? Regen! De tropische wolkbreuken waar Singapore bijna dagelijks op wordt getrakteerd maken de wegen glibberig en onbegaanbaar. Toen het er de afgelopen week op leek dat de jaarlijkse moesson zich een paar maanden vergist had, moeten de organisatoren hem flink geknepen hebben. Of toch niet? Het gerucht op straat is dat al de regen van vorige week geen toeval was. Dat de regering gebruikt heeft gemaakt van ‘cloud seeding’, een techniek waarbij kleine deeltjes uitgestrooid worden over de wolken, om ze te stimuleren hun natte last alvast te laten vallen. De Singaporese lucht zou daarmee al zijn water verloren hebben, en niets meer over hebben voor dit weekend. Waar, of broodje aap? In Singapore, waar de maakbare samenleving al meer is dan een ver ideaal, verbaast weinig me meer. Het zou zomaar kunnen.

Op vrijdagmorgen, de eerste dag van het driedaagse evenement, is de lucht in ieder geval stralend blauw. Mijn vijfjarige zoon past vol trots zijn nieuwe oorbeschermers. Hij is er klaar voor. En ik? Ik kijk twijfelend naar de paraplu bij de voordeur. Toch maar meenemen?

WERELDWIJVEN | KARIEN VAN DITZHUIJZEN

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Lees dit ook even

Please update your browser