Else Beekman

Yes, ik ben een ‘slechte moeder’

Yes, ik ben een ‘slechte moeder’

Herkenning, veel herkenning, toen ik in een Spaanse krant het artikel las over de Club van Slechte Moeders, die in maart door een Madrileense is opgericht.

| Else Beekman

Deze moeders zijn er trots op geen supervrouw te zijn. Hun kinderen vinden niet dat zij de lekkerste kroketjes van de wereld maken. Ze maken ze namelijk niet, óf ze branden altijd aan. Ze komen overal te laat en geven hun kinderen de iPad om nog een paar uur te kunnen werken. Ze hebben geen tijd om te strijken of vergeten geld mee te geven voor een excursie op school. Ze bezoeken de sportclub om eindelijk eens ongestoord lang te kunnen douchen en hebben geen sociaal leven omdat ze altijd moe zijn en vaak ook ronduit chagrijnig door het chronische gebrek aan slaap.

Gevoelige snaar
Deze Club van Slechte Moeders raakte kennelijk een gevoelige snaar in Spanje, want binnen twee maanden waren er al 16.300 volgers op Facebook en ruim 6.000 op Twitter. Afgelopen zaterdag kwamen de vrouwen voor het eerst bijeen op een feest om de club te ‘ontvirtualiseren’. Ze steunen elkaar in een tijd waarin het praktisch onmogelijk blijkt om de ideale moeder te zijn volgens het voorbeeld dat ze dagelijks van hun eigen moeder kregen. Simpelweg omdat ze ook moeten werken en het leven anno nu toch op alle vlakken anders is dan dertig jaar geleden. Samen lachen ze hun falende pogingen om een ‘supervrouw’ te zijn weg, geven elkaar tips over hoe werk en privé beter te combineren en zorgen zo voor een beter zelfgevoel.

Dagboek van een slechte moeder
Oprichtster Laura Baena startte drie jaar geleden toen ze zwanger was een blog. Ze werd moe van de kritiek die ze tussen de regels door ontving van mede-moeders die de zaken ogenschijnlijk wel op orde hadden. Op de rubriek ‘Diario de una mala madre’ (dagboek van een slechte moeder) kreeg ze zoveel positieve reacties van opgeluchte vrouwen die zich in haar verhalen herkenden, dat ze besloot een echte club op te richten. In de rubriek omschreef ze haar dagelijkse pogingen te voldoen aan het ideaalbeeld van een hedendaagse moeder en over haar onzekerheid als ze er niet in slaagde.

Wéér te laat in bed
Waarschijnlijk herkent elke moeder zich hier wel in. Zo voel ik me regelmatig schuldig omdat mijn kinderen wéér te laat in bed liggen. Vervolgens praat ik dat goed met ‘Spaanse kinderen liggen altijd pas om tien uur in bed’. Ik vergoelijk het feit dat ze al twee avonden yoghurt met muesli hebben gekregen, omdat ik geen tijd heb gehad om te koken of zelfs maar boodschappen te doen. Om over schoonmaken maar te zwijgen. Of ik neem mezelf opnieuw voor ze maximaal een half uur achter een scherm te laten zitten, terwijl ik nog snel een zorgelijk naderbij komende deadline van een van mijn opdrachtgevers probeer te halen…

Spaanse mamás
Toch kan ik me voorstellen dat de druk vanuit de omgeving in Spanje op moeders heftiger is dan die ik als Nederlandse ervaar. De Spaanse mamás zijn het boegbeeld van de familie en bepalen in en om het huis praktisch alles. Regelmatig hoorde ik Spaanse volwassen mannen hun moeder de hemel in prijzen vanwege al hun bovenmenselijk goede eigenschappen en dan met name vanwege hun kookkunsten. Dat Spaanse mannen erg weinig doen in het huishouden – althans hier in Zuid-Spanje – heb ik vaak bevestigd gezien in mijn omgeving. Dochters helpen thuis mee, zoons kijken toe.

Keurig
Zo vertelde een vriend dat, terwijl hij een afwasmachine aan het uitruimen was, een rustig toekijkende Spanjaard hem er fijntjes op had gewezen dat zelf nog nooit in zijn leven te hebben gedaan. Zelf verbaas ik me vaak over het keurige uiterlijk van veel kinderen, zelfs in de speeltuin na een dag school. In gesteven jurkjes of overhemdjes met strak in een scheiding gekamde haartjes. En oh wee als kleine Pablito het in zijn hoofd haalt om op een vies stoeprandje te gaan zitten. Zelf strijk ik niet en zie te vaak pas op school hoe gekreukeld ze erbij lopen of hoe warrig hun haar zit, want ze gingen na de douche met nat haar slapen en ik had geen tijd meer om het te kammen.

Campingmoeders
De club doet me denken aan de opmerking die een Nederlandse vriendin hier maakte in de periode dat we allebei hard poogden ons op zijn kop staande leven met een pasgeboren wurm weer een beetje in het gareel te krijgen: ‘Wij zijn echte campingmoeders’. Wij voldeden toen al goed aan de omschrijving van de huidige ‘malas madres’. En dan had zij er ook nog een Spaanse schoonmoeder bij die haar ongezouten mening niet onder stoelen of banken stak.

Ik steun de Spaanse slechte moeders in elk geval van harte en hoop dat meer vrouwen dat doen. Zolang je maar emmers met liefde over je oogappels uitstrooit… Of is dat weer een gewetenssussertje? Slechte moeders in de wereld, verenigt u!

SNACKS | WERELDWIJVEN | ELSE BEEKMAN

Bron: 20Minutos | Foto: Club de las Malasmadres

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

RoosRoos

De club van relaxte moeders op fb, naar aanleiding van het boek Relax Mama van Elsbeth Teeling is idd een aanrader. Al meer dan 50 000 leden, dus ook hier veel moeders die de te hoge verwachtingen graag willen relativeren!

Sarah RosierSarah Rosier

Helaas is die club dankzij sommige leden toch niet zo relaxed. Er ontstond laatst een hele oorlog omdat er mensen van mening waren dat je een slechte moeder bent als je je kind naar het kinderdagverblijf brengt.

Tessa DijkhuisTessa Dijkhuis

Doet u mij maar een Nederlandse versie van dit clubske!

SylSyl

Wij hebben relax mama, check fb

Lees dit ook even

Please update your browser