meepraten

Blogger Sjoukje (35) zegt 'sorry' tegen wensmoeders na pijnlijke vraag

Blogger Sjoukje (35) zegt 'sorry' tegen wensmoeders na pijnlijke vraag

Of ze ook kinderen heeft, vraagt Sjoukje Dijkstra (35) aan een basisschooljuf. Een ongemakkelijke stilte volgt. Via een blog zegt Sjoukje nu ‘sorry’ tegen alle wensmoeders. 

| Anouk Kemper

LINDAnieuws belt haar op.

De blog ‘Lieve wensmama, het spijt me…’ is sinds zaterdag al meer dan tienduizend keer gelezen.

Wat was het moment waarop je dacht: nu wil ik er iets over schrijven?
Het onderwerp zat al wat langer in mijn hoofd. In mijn omgeving heb ik ook vriendinnen die moeite hebben met kinderen krijgen of zelfs helemaal niet zwanger kunnen worden via de natuurlijke weg. Ik merkte dat ik me soms schuldig maakte aan de vraag: ‘Heb je al kinderen?’ Dat is gewoon belangstellend bedoeld. Maar toen ik het aan die kleuterjuf vroeg, volgde een ongemakkelijk moment. Toen dacht ik: nu is het tijd voor een blog.

Hoe zijn de reacties?
Positief. Veel vrouwen zeggen dat ze het heel herkenbaar vinden, die vraag. Ze vinden het fijn dat ik erover schrijf. Mijn blog is echt een spijtbetuiging. Soms voel ik me schuldig, omdat ikzelf wel ben gezegend met twee kinderen, dochter Elif van drie en zoon Kaan van 11 maanden. Als het niet lukt om kinderen te krijgen, kan dat hartverscheurend zijn. Ik wil er meer bekendheid aan geven.

En wat wil je nog meer bereiken?
Ik wil vrouwen een hart onder de riem steken en meer bewustzijn creëren. Kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend. Dat weet ik  ook als geen ander, want vóór de geboorte van mijn dochter kreeg ik een miskraam en daarna nog een. Daardoor besef ik des te meer dat het niet gezegd is dat je zwanger raakt of dat je zwangerschap goed gaat. Extra inleving is daarom fijn.

Bloedirritant
Janine van Dijk (37) herkent het verhaal van Sjoukje. Zij en haar man hebben nu een meisje, Lola van drie, maar het duurde ruim drie jaar voor Janine zwanger was. Veel mensen vroegen: ‘Hoeveel kinderen wil je?’ Alsof je daarin iets te willen hebt. Het is gewoon best bijzonder als het snel en zonder medische hulptroepen lukt. Dat vergeten veel mensen, zegt Janine. Ik was niet zo’n wensmoeder die eraan onderdoor ging, maar het was wel bloedirritant.

‘Wanneer word ik oma?’
Ook haar eigen moeder vroeg regelmatig of ze al oma werd, want zij was ‘al zestig’ en al haar vriendinnen hadden al kleinkinderen, behalve zij. Mensen hebben een bepaalde perceptie van hoe de dingen horen. Als je een relatie hebt, vraagt iedereen na een tijdje wanneer je gaat samenwonen. Woon je samen, dan vragen ze wanneer je een huis gaat kopen, gaat trouwen of een kind krijgt. Terwijl niet alles gaat volgens het boekje. Kinderen krijg je, die neem je niet. 

NIEUWS | INTERVIEW | MEEPRATEN

Bron: LINDAnieuws.nl | Foto: Aangeleverd

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

CeeCee

Waarom mag je nu niet vragen of iemand kinderen heeft? Mag je ook niet vragen of iemand op vakantie gaat? Nee, want misschien heeft iemand geen geld voor vakantie en dat is heel pijnlijk. Je mag ook niet vragen wat voor werk iemand doet, want tja, misschien is iemand wel werkloos. Als het zo ver gaat, dan kun je toch ook niet meer aan iemand vragen hoe het ermee gaat? Nee, want misschien is iemand wel ziek of ongelukkig of in de rouw. Oeps, ongemakkelijke situatie. Ja, dat kan ongemakkelijk zijn, maar is toch juist een moment om iemand te laten merken dat je meeleeft, er voor iemand bent, belangstelling hebt. Ik zou het echt vreselijk vinden als niemand meer iets aan me vroeg, ongemakkelijk of niet.

CeeCee

Deze reactie had ik wel verwacht en dit is dus precies waar ik me zo vaak aan stoor. Aan wensmoeders die hun eigen verdriet boven dat van anderen stellen. Wie zegt dat iemand die geen geld heeft niet net zo verdrietig is of misschien nog wel erger door allerlei zorgen. Dat weet je niet en het is dus niet aan ons om te vinden dat dat verdriet wel of niet vergelijkbaar is met dat van een wensmoeder of een ongewenst alleenstaande. Iedereen heeft recht op zijn verdriet, maar laten we elkaar alsjeblieft niet verplichten excuses te maken voor belangstellende vragen.

SandraSandra

Nou nou nou, dat is niet allemaal vergelijkbaar hoor. Iemand die geen geld heeft om op vakantie te gaan heeft wel een heel ander soort verdriet dan iemand die bijvoorbeeld ongewenst alleenstaand, ongewenst kinderloos, of heel erg ziek en onzeker over de toekomst is. Het gaat er om dat we niet allemaal langs de neus weg aan jan en alleman dat soort vragen stellen zonder er verder bij na te denken over hoe je reageert als je merkt dat die vraagiemand confronteert met intense pijn of angst. Zelf ben ik jaren wensmoeder geweest en het was fijn als bekenden belangstelling toonden. Maar mensen die je amper kent snappen niet dat je, vooral als de vraag gesteld wordt vlak nadat je weer een teleurstelling hebt gehad, soms wit wegtrekt of heel snel het gesprek afkapt om een stil plekje op te zoeken om even je tranen te kunnen laten lopen. Niet dat het een verkeerde vraag is, maar het is soms gewoon geen goed moment om dat soort vragen zonder na te denken aan iedereen te stellen. En ja, dat geldt denk ik ook voor gezondheidsvragen aan mensen die je amper kent als je geen rekening wilt houden met een heftig antwoord...

MargieMargie

Er volgde een ongemakkelijk moment en toen wist ze dat het tijd was om een blog te schrijven? Het was geen tijd om toen gewoon even sorry te zeggen tegen de juf? Ik heb zelf de keuze gemaakt om geen kinderen te krijgen en ben zeer gelukkig met die keuze, weet niet wat het is om zo'n sterke kinderwens te hebben. Als je wel die 'oerwens'hebt en het is je niet gegund, is dat heel naar en ik vind het ongepast dat men zo maar te pas en te onpas vraagt of je (al) kinderen hebt... Een heel andere discussie - maar voor mij niet minder storend - is dat ik altijd maar moet uitleggen waarom ik geen kinderen heb, ik vraag toch ook niet aan iemand waarom humor zij wél kinderen heeft/wil?

Sjoukje DijkstraSjoukje Dijkstra

Goed van je dat jij wellicht wel altijd direct een antwoord hebt. Ik sta soms met de mond vol tanden en weet dan achteraf precies wat ik moet zeggen ;-) Verder zou je eens op Twijfelmoeder moeten kijken. Er zijn er genoeg die geen kinderen willen. Vind ik persoonlijk ook een hele legitieme keuze. Dan ook kunnen mensen ongepaste vragen stellen. Als in: waarom niet?

CeeCee

Er mag ook wel eens aandacht zijn voor de andere kant van het verhaal, de soms misplaatste overgevoeligheid. Natuurlijk is het heftig als je graag kinderen wilt en het niet lukt. Maar betekent dat dat je het anderen ook niet moet gunnen? En dat iemand sorry moet zeggen voor een belangstellende vraag? Als iemand oordeelt, vind ik het iets anders. Maar als de vraag 'heb jij ook kinderen?'al niet meer gesteld kan worden zonder daarvoor sorry te moeten zeggen, gaat er wat mij betreft iets niet goed. Ik ben zelf alleenstaand en kinderloos en inmiddels (naar mijn persoonlijke maatstaven) te oud om nog aan kinderen te beginnen. Er wordt met enige regelmaat aan mij gevraagd of ik graag kinderen had gehad. En of ik het vervelend vind om alleen te zijn. Ik beschouw dat als oprechte belangstelling. Als ik dat niet zou doen, dan zou ik me pas alleen voelen.

SandraSandra

Mijn vriend en ik hebben dezelfde chronische (hormonale) ziekte, daardoor leerden wij elkaar kennen.We hebben onze eventuele kinderwens met elkaar besproken voor we officieel met elkaar verkering kregen. Beide waren we overtuigd van onze liefde voor elkaar en dat we dan wel zouden zien hoe onze eventuele kinderwens vervuld kan worden.Nu 6 jaar later is mijn liefde voor mijn vriend groter dan mijn kinderwens. Het is nl. niet alleen het "maken"van een kind wat anders zou gaan,, óók het dragen van een kindje is voor mij iets wat ik - gezien de hormonale schommelingen dan - niet zie zitten. Daarnaast hebben wij beide baat bij de "drie R's";die met een kindje soms ver te zoeken zijn. En stel dat ik ziek ben - en als ik dat ben, ben ik dat ook goed en kan ik niet voor iemand anders zorgen - waar moet ons kindje dan heen?! Ver vooruit denkend denk je misschien maar wij zien het vooral als een zorgvuldige en met liefde genomen beslissing die wij beide omarmen! We hebben het goed met elkaar. We prachtige nichtjes en een neef waar we gek mee zijn - en zij met ons - We omarmen onze keuze en omarmen de prachtige dingen die er voor in de plaats komen

JudithJudith

Tja..ik ben nu 53 en zal niet alleen nooit moeder worden, maar ook nooit oma.In iedere levensfase wordt je met je gemis geconfronteerd. Mensen snappen het verdriet (gelukkig voor hen!) niet want ja, je hebt het zonder kinderen materieel gezien toch goed voor elkaar?!

SandraSandra

Het blijft een lastig onderwerp, zelfs al heb je de mazzel gehad om wel een kind te mogen krijgen ( onze dochter is nu bijna 5). Veel mensen vragen nu wanneer wij aan een tweede gaan beginnen. Die komt er dus niet. Niet zozeer omdat het niet kan maar omdat ik een burn out heb gehad. Na lang wikken en wegen hebben we gezegd het is goed zo. Liever gelukkig met een dan ongelukkig met meer. En hoewel dit een bewuste keus is blijft het moeilijk, de wens voor nog een kindje was en is er immers wel. Veel mensen zeggen vaak, je bent nog jong genoeg (ik wordt dit jaar 39), het kan nog steeds. Daar kan ik dus niet zo goed tegen. In een maatschappij waar steeds meer mensen drie kinderen hebben voelt het alsof je echt een buitenbeentje bent als een of geen kinderen hebt. Zij begrijpen simpelweg ons verdriet niet.

Maayke Fleury-PluggeMaayke Fleury-Plugge

Ik ben heel open over het feit dat wij nooit onze kinderwens in vervulling zullen zien gaan en ik vind zelf dat dat het beste werkt voor mij/ons. Ik heb niets om me voor te schamen en het is gewoon een onderwerp dat besproken mag worden. Tuurlijk is het ook mij wel eens door een vreemde gevraagd, maar als ik dan zeg dat dat niet zal lukken dan voelt de geïnteresseerde vragensteller zich vaak ongemakkelijker dan dat ik me voel. Zoveel mensen raken zo verbitterd doordat hun kinderwens niet in vervulling zal gaan en ik wil er voor mezelf alles aan doen om dat te voorkomen. Ik geniet met volle teugen van mijn 2 neefjes en nichtje. En heb gelukkig ook vriendinnen met geweldig leuke kids. Iedereen in onze omgeving was binnen no time zwanger dus dat is natuurlijk geweldig! Want helaas is het voor velen niet zo'n feest. De enige angst die ik vroeger had was dat vriendinnen of familie misschien extra voorzichtig met me om zouden willen gaan bij bijvoorbeeld aankondigingen van zwangerschap. Maar gelukkig is dit nog niet gebeurt! Want ik wil gewoon mee kunnen genieten van elke stap! En uiteraard heb ik ook soms een onwijze huilbui. Dit duurt dan een dag of weekend. Dat laat ik er dan zijn. En uiteindelijk recht ik mijn rug weer en we gaan weer door. Uiteraard is dit rouw proces voor iedereen anders en ik ben al wat jaren verder wat misschien ook scheelt. Maar ik weiger om verbitterd te raken en het geluk om me heen niet meer te zien. Morgen mag ik weer de dag doorbrengen met een kersvers ventje van net 2 weken en daar ga ik in elk geval van genieten en dan ben ik gelukkig niet bezig met mijn eigen onvervulde wens maar met het geluk van een nieuw pril leventje in het leven van een hele lieve vriendin!

SanneSanne

Wauw, Maayke. Het lijkt of ik mijn eigen verhaal lees. Alleen zitten wij in het begin van ons verwerkingsproces. Sinds vorige maand weten we dat het niet meer gaat lukken.

NoorNoor

Wat een draak van een blog...... Ze begint haar verhaal met een sorry voor haar vraag, maar ontpopt zich al snel als vertegenwoordiger van alle moeders.Het was chiquer geweest als ze gewoon meteen haar excuus aangeboden had en het daarbij had gelaten. Als iemand dit gedrocht aan mij zou doorsturen zou ik ze een schop verkopen.

Sjoukje DijkstraSjoukje Dijkstra

Nouja. Wie zegt dat ik dat achteraf niet heb gedaan? Verder, goed onderbouwd ;-) Als jij om deze reden al mensen schopt ....

JulietteJuliette

Wensmoeder.... Alleen al dat woord.. Sjoukjes blog is vast goed bedoeld, maar slaat de plank wmb volledig mis. Gaat vooral overhoe blij ze met haar lot is enhaar eigen schuldgevoel en niet over oprechte interesse in (citaat, hoe verzin je het) "de lege baarmoeder"van de kinderloze vrouw. En Sjoukje, kinderlozen zitten niet allemaal permanent in een zwart diep tranendal hoor! Mijn man en ik kunnen helaas geen kinderen krijgen, maar zijn zielsgelukkig samen, gaan uit wanneer we willen, reizen ons helemaal suf, liggen in het weekend net zo lang in bed als we willen en hebben wél veel sex! Dat kan ik van mijn vrienden met kids niet zeggen, die zijn vooral erg blij als de kids gaan logeren bij opa en oma....

Sjoukje DijkstraSjoukje Dijkstra

Hoi Juliette, hoe noem je het dan. Ik ken genoeg vrouwen die zichzelf wel zo zien. Zij zien zichzelf al als moeder, in gedachten waren ze al zover, maar het heeft niet mogen zijn. Wat is in jouw ogen de juiste benaming? Zeg het maar. Verder wil ik vooral een stukje bewustzijn creëren en vrouwen een hart onder de riem steken. Jammer dat je het zo interpreteert, maar dat is je goed recht natuurlijk. Verder, als je mijn blog goed gelezen had, had je ook beseft dat ik dondersgoed weet dat het niet alleen een tranendal is. Ik vraag me altijd af wat ik zelf zou hebben gedaan: waarschijnlijk waren we nu de wereld aan het over reizen en hadden we nooit een gezinswoning gekocht ;-) Dat gezegd hebbende, geniet van de sex (too much information ;-) en wees vooral zielsgelukkig. Dat gun ik iedereen.

LydiaLydia

Zelf ook ongewenst kinderloos. Na 15 behandelingen en vele teleurstellingen opgehouden , 10 jaar geleden, ik ben nu 46 en het blijft altijd een onderdeel van je leven. Verdriet blijft alleen je leert er mee omgaan en er een plekje aan te geven. Je mist niet alleen het kind maar ook veel sociale dingen er om heen. Soms zeggen ze wel dat wij mooi de vrijheid hebben en mooie reizen kunnen maken. Ik zou zo alles willen inruilen! Elke fase is even een pijnlijk moment. Oma wordt je niet. Ooit een client gehad van 90 jaar en zei had er nog steeds verdriet van.

Sjoukje DijkstraSjoukje Dijkstra

Wow! 90 en nog steeds.... Ik wens jou in ieder geval wel een vol en gelukkig leven toe!

Meer meepraten

Lees dit ook even

Please update your browser