interview

Iris is verslaafd aan haar mobiel: 'Toen ik hem vergat, kreeg ik een paniekaanval'

Iris is verslaafd aan haar mobiel: 'Toen ik hem vergat, kreeg ik een paniekaanval'

Je studie, vrienden en slaap laten zitten voor je mobiel? Dat wil Iris Klaversma (23) niet meer. Gisteren hield ze een bijeenkomst voor mensen met een telefoonverslaving. We spraken haar.

| Kaisa Viljanen

Iris bracht van opstaan tot slapengaan bijna geen moment door zonder telefoon in haar hand.

Lees ook
Leg dat mobieltje toch eens weg

Studie niet gehaald
“Het vorige kwartaal van mijn opleiding heb ik niet gehaald omdat ik zo veel tijd besteedde aan mijn telefoon. Ik kan me niet meer concentreren”, zegt de Rotterdamse student. Ze zit veel op Facebook, appt met vrienden en scrolt constant door Instagram. “Als ik iets leuks vind, geeft het me een goed gevoel. De blauwe vinkjes van WhatsApp geven mij heel erg de druk om te reageren. Ik wil niks missen.”

Vermoeidheid
Het overmatige telefoongebruik veroorzaakt bij haar ook lichamelijke klachten. “Ik vergeet de tijd en zit dan tot heel laat op mijn telefoon. Daardoor val ik ook moeilijker in slaap en ben ik vaak moe.” Vaak denkt ze meldingen te voelen van haar telefoon, of lijkt het alsof hij af gaat. Dat blijk dan toch niet zo, maar die gedachten houden haar wel uit haar slaap.

Telefoon ipv vrienden
Iris laat vaak sociale contacten zitten voor tijd op haar telefoon. “Ik ga eigenlijk heel vaak na school naar huis wanneer de anderen een drankje gaan doen. Ik zeg dat ik moe ben en ga naar huis om daar aan mijn telefoon te zitten. Ik onderneem bijna niks. Op een gegeven moment is Iris voor zichzelf via een app gaan vastleggen hoeveel ze eigenlijk online zit. De uitkomst was een schok. “Ik zat er een keer tien uur op. Dat was even schrikken.”

Paniekaanval
In mei drong het pas echt door. Iris zat in de trein, onderweg naar huis. “Ik was mijn telefoon bij mijn ouders vergeten. In de trein kwam ik erachter. Toen kreeg ik een paniekaanval. Ik kreeg het benauwd en voelde me helemaal opgesloten. Het was schrikken dat ik niemand kon bereiken. Daarna ben ik hulp gaan zoeken.”

Niet zelf in de hand
Iris vond het heel lastig om hulp te vinden. “Ik merkte van al het advies dat het heel erg uit mezelf moest komen. Ik moest de telefoon uitzetten of hem in een andere kamer leggen. Daardoor voelde ik me ook niet begrepen. Je zegt toch ook niet tegen een alcoholist: leg die fles weg. Dat heb je zelf niet meer in de hand.”

Bij de psycholoog
Iris werd wel geadviseerd om met een psycholoog te gaan praten. Er eentje vinden bleek lastig. Daarom besloot ze een blog te beginnen. In de blog vertelt ze openhartig over de verslaving. In video’s laat ze zien hoe ze hulplijnen belt en een psycholoog bezoekt. “Een smartphoneverslaving werkt zoals andere verslavingen. Notificaties geven een goed gevoel, want ze betekenen aandacht en leuke dingen. Maar er zit veel meer achter dan maar even de telefoon uitzetten.”

Mobielvrije zone
Iris is nog lang niet van haar verslaving af. Ze pakt haar mobiel nog steeds heel vaak. Maar thuis op de eettafel komt hij niet meer. “De associatie met het goede gevoel krijgen van de telefoon moet worden veranderd in een negatieve associatie: de vermoeidheid. Ik moet bewuster gaan nadenken over waarom ik hem eigenlijk pak.”

Niet serieus
Volgens Iris durven de meeste mensen niet over een verslaving te praten of zien ze het als iets normaals. “Ik heb het gevoel dat ik de eerste ben die er echt voor uitkomt. Daarom moeten we actie ondernemen. Het is heel moeilijk als je niet serieus wordt genomen.”

NIEUWS | INTERVIEW | TECH

Bron: LINDAnieuws | Foto: Iris Klaversma

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer interview

Meest gelezen

Meer interview

Lees dit ook even

Meer interview

Please update your browser