Achter de schermen zijn we druk bezig met onze nieuwe site LINDA.nl. Wil je een voorproefje? Klik dan hier (je kunt altijd terug)

nieuws

'Hou op met sportacties tegen kanker'

'Hou op met sportacties tegen kanker'

Bij De Volkskrant viel gisteren een opmerkelijke brief op de mat. Lezer Bert Molenaar uit Haarlem ergert zich mateloos aan alle lintjes, bandjes en sportacties tegen kanker. ‘Hou op.’

| Justine Wouterson

Bert vindt het ‘allemaal beledigende flauwekul’.

‘Geen betekenis voor patiënten’
Waarom Bert recht van spreken heeft? Omdat de briefschrijver zelf lijdt aan darmkanker. Volgens hem hebben dergelijke acties en initiatieven geen enkele betekenis voor kankerpatiënten. Ik wil dit niet. Deze onnozele flauwekul is alleen maar goed voor de organisatie en de fietsende deelnemers, aldus Bert in de zijn brief die De Volkskrant gisteren publiceerde.

‘Waar kan ik mijn prijs ophalen?’
Ik heb driemaal kanker, waarvan tweemaal zeer ernstig, overleefd, ik heb een hartinfarct en ernstig hersenstaminfarct overleefd – elf operaties bij elkaar. […] Hou op met die oorlogstaal van overleven, strijd, gevecht, uitdaging, lef en moed, schrijft Bert. Het impliceert toch dat als je kanker niet overleeft, je niet genoeg hebt gevochten, gestreden en je een verliezer bent. Ik ben dan een winnaar, van wat eigenlijk met mijn kapot geopereerde lijf, waar kan ik mijn prijs ophalen?

‘Misbruik mijn ziekte niet’
Bert haalt in zijn brief de ‘Zuiderzee klassieker’ aan, fietsen tegen darmkanker, die gisteren gereden werd. Deze ‘klassieker’ (na vier eerdere tochten) wordt ook voor mij verreden. Ik verbied u dat. U fietst niet namens mij. Ga fietsen voor of tegen de regen, de zon of de maan, de sterren, het heelal of uzelf, maar misbruik mij en mijn ziekte niet, besluit hij.

Lees hier Bert’s volledige brief ‘Waar is mijn prijs?’.

NIEUWS

Bron: Volkskrant | Foto: ANP

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Herman OttenHerman Otten

Ik ben zelf blaaskankerpatiënt (twee verschillende vormen waarvan de laatste zeer agressief) sinds 2012. Mijn vader overleed 30 jaar geleden aan blaaskanker. Ik durf mijzelf dus ook wel ervaringsdeskundige te noemen.Nu ben ik zelf meer iemand van "laat duizend bloempjes bloeien"en laat ieder maar er op zijn of haar manier mee omgaan zoals voor hem of haar het prettigste is. Maar goed, het bleef toch wat zeuren op de achtergrond. Waarom gaan mensen zo verschillend om met kanker. Natuurlijk. Er zijn vormen van kanker waarvan de prognose zo belabberd is of waarbij je (soms door de behandeling) zo beroerd voelt dat er weinig vrolijkheid te beleven valt. En dan is mijn blaaskanker daarbij vergeleken slechts een walk in the park.En toen moest ik opeens terugdenken aan mijn moeder. Mijn moeder was iemand die ook voordat mijn vader overleed aan blaaskanker al vond dat het gras elders altijd groener was. Dat haar in vergelijking met de rest van de wereld toch wel groot onrecht aangedaan was. Zelden in staat blij met iets te zijn, overal direct er negatieve kanten bij zoeken en er desnoods bij de haren bij slepen. Mijn moeder had geen kanker. Het was simpelweg hoe zij in het leven stond, fysiek gezond en wel, maar jaloers op alles en iedereen en zich altijd achtergesteld voelend.Sinds 2012 heb ik mensen jonger dan ikzelf (54) ontmoet die overleden zijn aan kanker, maar die in de periode van diagnose tot overlijden meer uit het leven hebben gehaald dan menig honderdjarige in zijn of haar hele leven. In mijn ogen hebben zij gewonnen van kanker. En dat is niet altijd makkelijk als je weet dat je niet meer beter wordt en steeds meer zaken los moet laten en achterlaten. Dat is wel degelijk een strijd. Niet tegen de kanker, maar wel met jezelf. Jezelf weer oprapen en herpakken en elke dag die je nog hebt weer proberen er een dag met een gouden randje van te maken en je verdriet een plek te geven. De mensen die dat kunnen zijn voor mij winnaars.Kanker krijgen of hebben is geen keuze. Dat overkomt je en slaat je gruwelijk hard om de oren en zet je wereld op z'n kop. maar hoe je verder leeft na de diagnose, hoe je ermee omgaat, dat is aan jou. Dat mensen daar verschillend mee omgaan heeft geen moer te maken met de kankervorm of de prognose. Dat heeft niks met ziekte te maken, maar met je levenshouding. Ik beklim liever jaarlijks met 5.000 anderen (waarvan een flink deel zelf patiënt) de Alpe d'Huez om geld in te zamelen voor onderzoek en voor een beter leven mét kanker. Bert zijn bijdrage lijkt niet verder te komen dan een nurks "Hou daar eens mee op!"Dat Bert er anders in staat is aan hem natuurlijk. Hij meent dat hij zichzelf zou moeten zien als overwinnaar en vind dat gevoel niet terecht. Op dat punt ben ik het van harte met hem eens. Ook ik zie hem niet als overwinnaar. Hij mag kanker overleefd hebben, de strijd voor een mooi leven na die diagnose heeft ie verloren. Dus nee Bert, geen prijs voor jou. Ik gun je van harte je ruimte om er op jouw manier mee om te gaan. Maar laat mij en al die duizenden lotgenoten die er na de diagnose nog wel iets van willen maken dan ook die ruimte.

Saskia MoldersSaskia Molders

Ik heb geen kanker en misschien daarom geen recht van spreken. Ik heb wel een auto-immuunziekte en daardoor vaak aan huis gekluisterd geweest. Wat je dan vaak mist is contact met de buitenwereld. En je loopt wel eens vast op dingen die je op dat moment niet kan. Zoals een boodschap doen. Je hoort dan vaak mensen over hoe druk ze zijn met trainen voor "Fietsen voor...", maar zelden dat iemand de tijd neemt om te vragen of ze iets voor jou kunnen betekenen. I.p.v. de voor patienten beetje "ver-van-mij-vandaan-evenement"kan men misschien eens kijken of men betrokken is bij iemand in de buurt die door kanker of enig andere aandoening is getroffen. De 1-op-1 betrokkenheid, daar heeft denk ik iemand veel meer aan. En daarnaast kan men natuurlijk gewoon blijven sporten... voor zichzelf.

MonicaMonica

Handig, een reactie met alleen maar vraagtekens. Wat wil je eigenlijk zeggen Annette Walker?

Annette Walker-HogguerAnnette Walker-Hogguer

????????

bibibibi

Dat heb ik met pink ribbon. Een hoop gefeest en tralala met bn ers die een tante en daarvan een oma hebben die ook kanker heeft gehad. Net of het een lolletje is.. gooi er dan nog een zielige film tegenaan en dan tot volgend jaar

MicheleMichele

Wat goed dat iemand die zelf kanker heeft, dit zo uit. Ik ben het er ook mee eens. Zeker nadat ik laatst las 'veel afgezien maar nog niet zoveel als iemand met kanker'. ??? En dan de volgende dag 'genieten'van de tocht. Hartstikke leuk maar ik zie de link met kanker niet. Ook al is het erg goed bedoeld van de deelnemers, daar twijfel ik niet aan. Voor mij is het niet nodig dat iemand gaat fietsen om mij tot een donatie aan te zetten.

MonicaMonica

Pak van mijn hart! Mijn vader en moeder hebben beide kanker gehad. Mijn vader was er na 1 operatie vanaf en mag zich "Survivor"noemen. Mijn moeder had een ongeneeslijke variant te pakken is na een onmenselijke strijd van een half jaar drie maanden geleden overleden. Wat is zij nu? Een looser? Precies wat Bert schrijft voel ik ook. Alleen wordt mijn kop er bijna afgezaagd als ik het hardop zeg.

PetraPetra

Hulde. Ik roep dit al jaren. Prima dat je wil sporten, maar hou op met al die inzamelflauwekul. En 9 van de 10 keer is het voor kanker (wat ik ook 2x heb doorstaan). Daar is meer dan genoeg geld voor beschikbaar, terwijl er nog zoveel ander onderzoek nodig is.

Meer nieuws

Lees dit ook even

Please update your browser