nieuws

Hanna werd lastiggevallen op de pont en schrok ervan dat niemand haar hielp

Hanna werd lastiggevallen op de pont en schrok ervan dat niemand haar hielp

Hanna Bijl woont in Amsterdam-Noord en reist vaak met de pont. In ‘Het Parool‘ omschrijft ze hoe ze daarop werd lastiggevallen, en schrok van het feit dat niemand ingreep.

| Lisa Koetsenruijter

Door haar verhaal te delen hoopt ze dat mensen anderen voortaan wel helpen in zulke situaties.

Lees ook
Bahareh en Naomi roepen vrouwen op ook te gaan wildplassen

Niet langer onbevangen
‘Als Noorderling ga ik dagelijks met de pont, vaak meerdere keren per dag. Nooit voelde ik me hierbij onveilig, zelfs niet in het holst van de nacht. Je bent immers onder stadgenoten. Maar de onbevangenheid waarmee ik altijd op de pont stond ben ik sinds een paar weken kwijt’, schrijft journalist Hanna Bijl. Waar dat door komt? Ze werd lastiggevallen door twee mannen op scooters terwijl ze op de pont stond.

Luidruchtige mannen
‘Op een zonnige maandagavond was ik op weg naar huis na een etentje. Ik fietste de pont op – in gezelschap van een man of honderd – en wachtte op de afvaart. De pont stond halfvol; een plukje toeristen hier, wat late forenzen daar. De relaxte sfeer sloeg om toen twee mannen op scooters luidruchtig roepend de pont op kwamen rijden. “Waar zijn hier die lekkere wijven? Ik zie alleen maar lelijke chicks!”‘

Schelden
Ze noteert haar gedachten op dat moment: ‘Kan ik doorlopen? Nee, net geen ruimte voor. Oortjes, een beproefd middel om opdringerige mannen buiten te sluiten, had ik toevallig niet bij me.’ En dan krijgt een van de mannen haar in het vizier. ‘”Hee sexy, hee sexy, hoor je me niet, hee sexy, hee sexy, hee sexy…”. Oostindisch doof gaat ook maar zo ver, en na een tik op mijn arm moest ik wel reageren. “Rot op joh, laat me met rust.” Geen diplomatieke reactie, maar eentje die werd ingegeven door irritatie en angst. Het deed de bom barsten. De man dreef me in het nauw en begon me de huid vol te schelden.’

Omstanders keken weg
Terwijl dit alles gebeurt, kijken medereizigers wel om, maar daarna snel weer weg. ‘Het eerste instinct van veel mensen is: de andere kant op kijken. Wegkijken, doen alsof je het niet hoort, oortjes in, op de telefoon kijken. We hopen: hij gaat vanzelf wel weg. We vrezen: straks moet hij mij hebben, ik bemoei me er maar niet mee.’ Na een paar minuten schiet een vrouw Hanna te hulp. Samen bellen ze, eenmaal van de pont af, de politie. De mannen kiezen dan het hazenpad.

Waar zijn de superhelden?
De vrouw vertelt dat ze te hulp schoot omdat ze zelf zoiets had meegemaakt. Maar ze was de enige op de pont. Hanna schrijft: ‘Uiteindelijk schrok ik behalve van de agressie van de man, van de passiviteit van mijn medereizigers, en mede-Amsterdammers. Waarom hielp niemand me? Waar zijn de stoere mannen die in computerspelletjes draken verslaan en naar superheldenfilms gaan?’

Niet ingewikkeld
Ze sluit af met een oproep en een voornemen: ‘Lieve stadgenoten, als u zich ooit in een dergelijke situatie bevindt, kijk dan wat u voor iemand kunt betekenen. Ingewikkeld hoeft dat niet te zijn. Knoop een gesprek aan met het slachtoffer. Vraag: gaat het? Het had voor mij veel gescheeld als een paar mensen hadden gezegd: kom, we gaan erop af. Ik vind het zelf ook eng, maar ga het, als ik iets zie gebeuren, wel proberen.’

NIEUWS

Bron: Het Parool via Blendle | Foto: ANP

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer nieuws

Meest gelezen

Meer nieuws

Lees dit ook even

Meer nieuws

Please update your browser