Achter de schermen zijn we druk bezig met onze nieuwe site LINDA.nl. Wil je een voorproefje? Klik dan hier (je kunt altijd terug)

monumentje

Eerbetoon aan Susanne (1986-2015): 'Ze had leukemie, maar ze was zó optimistisch'

Eerbetoon aan Susanne (1986-2015): 'Ze had leukemie, maar ze was zó optimistisch'

In onze serie ‘Monumentjes’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag een eerbetoon aan Susanne, een goede vriendin van Debbie. Ze werd 28 jaar.

| Eva Bongers

Geschreven door Debbie Favetta ter nagedachtenis aan haar vriendin Susanne Dolman (1986 – 2015).

Door haar ziet de wereld er een stukje mooier uit
Woorden schieten tekort om te beschrijven hoe bijzonder Susanne was. Ik herinner me vooral haar enorm brede, innemende glimlach. Haar doorzettingsvermogen. Haar creativiteit. Haar schoonheid. Haar ziekte.

Aanstekelijk optimisme
In 2013 kreeg Susanne de diagnose van een stevige keelontsteking, maar na meerdere antibioticakuren te hebben gevolgd, ging de keelontsteking niet over. In het ziekenhuis constateerden de artsen na onderzoek dat Susanne acute leukemie had. Iedereen was in shock, maar zij was bijzonder optimistisch. Zó optimistisch dat iedereen steun bij haar zocht, in plaats van zij bij ons. Zó optimistisch dat wanneer je met pijn in je buik van verdriet bij haar op bezoek ging, je weer vrolijk het ziekenhuis verliet. Haar optimisme was aanstekelijk.

‘Wat kunnen we nog wél’
Susanne was naast moeder van Julius, ook onderneemster. Ook in het ziekenhuis, want met een eigen bedrijf kun je niet ziek zijn. Naast het ziek zijn en haar ‘gewone’ werk, zette ze met haar man de stichting #LieveSuus op, om geld in te zamelen voor ziekenhuisafdelingen. De eerste donaties gingen naar de afdeling ‘dagbesteding’. Op die afdeling kwam Suus met veel plezier. Ze zei: ‘Je hoeft niet naar de Efteling voor een leuke dag. Verven in een ziekenhuiskamer met onze zoon kan net zo leuk zijn. We kijken naar wat we nog wél kunnen en maken iets heel bijzonders van kleine dingen.’ Gelukkig heeft ze de eerste uitkering van haar stichting zelf mee kunnen maken.

Ineens een stukje minder mooi
Na twee jaar vechten kwam er onverwacht een einde aan haar strijd. Ze overleed aan de gevolgen van de bestralingen: haar organen deden het hierdoor niet meer goed en plotseling gaven ze het op. Gelukkig hebben we de mooie herinneringen aan haar nog, maar die drukken ons ook soms pijnlijk met de neus op de feiten.

Nu het nog kan
Door haar ziekte ben ik tot het besef gekomen dat het leven ineens kan stoppen. Ik heb geleerd mijn gevoelens uit te spreken voor het te laat is en te genieten van iemand zo lang die er nog is. Genieten van de kleine dingen in het leven is ook belangrijk: een zonnestraaltje, een patatje stoof, een dansje in de kroeg.

schermafbeelding-2017-03-22-om-14-16-30

Liefdevolle herinnering
“Nu sta ik, onwerkelijk aan je graf, met in mijn hoofd duizend herinneringen die je mij gaf.”
– uit een gedicht van de vader van Susanne –

susanne

Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode van maximaal 350 woorden en een mooie foto naar nieuws@lindanieuws.nl ovv Monumentje.

SNACKS | IN MEMORIAM | MONUMENTJE

Bron: LINDAnieuws | Foto: Debbie Favetta

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer monumentje

Lees dit ook even

Please update your browser