LINDA.lijnt

Su-Anne blogt: 'Ik eet vanavond friet, wat een perfecte dag'

Su-Anne blogt: 'Ik eet vanavond friet, wat een perfecte dag'

Su-Anne (35) uit Nijmegen deed een sportopleiding en studeerde fysiotherapie, maar is tóch te zwaar. Nu wil ze wat kilo’s kwijt en blogt daarover voor LINDA.lijnt. 

| Su-Anne van Waes

Su-Anne volgt het speciale LINDA.lijnt-programma van Fitchannel.com en houdt je op de hoogte van haar afvalpoging.

Lees ook
Cindy blogt: ‘In de tuin werken is ook sporten, vind ik’

BLOG #7 Maandag 3 april: Hindernissen
Wat was het zondag een geweldige dag. De zon liet zich van haar beste kant zien, ik had mijn familie om me heen, de vogels zongen hun mooiste lied en mijn zus en nichtje vierden hun verjaardag.

Bij verjaardagen werkt het normaliter zo bij mij: zet je niks voor mijn neus, dan eet ik ook niks. Zet je wel iets voor mijn neus dan ik alles op. Simpel principe hè?

Maar afgelopen zondag ging het me goed af. Door de drukte heb ik geen verjaardagstaart gegeten. Hoppa. Hindernis 1. Check. Alle prikdrankjes verruilde ik voor spa met citroen. Hatseflats. Hindernis 2. Check. De heerlijke hapjes liet ik aan me voorbij gaan door de appel die ik van tevoren had gegeten. Tsjakka. Hindernis 3. Check.

Ik begon er bijna zelf in te geloven dat ik een professional was geworden in het overwinnen van voedselhindernissen. Wijzend naar de bakjes chips fluisterde ik daarom grappend tegen mijn zwager: “Lekker meedenkend van m’n zus.”

Hij lachte en net voordat hij plagend kon zeggen: “Wacht maar af”, reed er een grote rode bus de oprit op. Onderzoekend keek ik naar de bus en tot mijn schrik zag ik op de voorkant heel groot ‘Den Bolle’ staan. Even dacht ik in Bananasplit te zitten, maar niks was minder waar. Mijn zus hoorde ik namelijk tegen haar veertig gasten roepen: “De foodtruck is er!”

Mijn zwager en ik keken elkaar opnieuw aan en we proestten het uit van het lachen. Daar sta je dan met je goede gedrag. Binnen één minuut kan er veel veranderen. Ik sprong over alle snackhindernissen heen, maar die grote rode bus was toch echt te hoog.

Ik eet vanavond: FRIET! Wat een perfecte dag.

hindernissen2

Blog #6 Vrijdag 31 maart: mountainbike
Met mijn sportachtergrond kan ik geen sport bedenken die ik niet leuk vind, maar een structurele sportactiviteit kiezen vind ik toch lastig. Naast twee keer per week crossfit zoek ik er nog één activiteit bij. De komende zes weken neem ik je mee in mijn zoektocht.

Dit weekend was het tijd om een nieuwe sport uit te proberen. Nou ja… Nieuw? Mountainbiken doe ik eigenlijk al jaren, maar de laatste twee jaar is mijn fiets behoorlijk verstoft in de schuur. Nee, ik moet het goed zeggen. De modder van de laatste keer zat nog vastgekoekt aan het frame, de ketting en remmen. Ai. Ik moest dus eerst mijn fiets én het schaamrood van mijn wangen poetsen alvorens ik klaar was om te gaan.

Ready to rumble:

image1

Zei ik klaar om te gaan? Voor de volledigheid: mijn fiets was er klaar voor, mijn sportmaatje  en mijn motivatie óók, maar mijn lijf… Nee. Dat had er duidelijk nog geen zin in. Toen we na één kilometer het eerste heuveltje omhoog moesten om überhaupt op het parcours te komen was ik al buiten adem. Hijgend zei ik tegen Nienke (weer zo’n fitte en getrainde vriendin): “Dit wordt niks hoor”, waarop zij lief zei: “Jawel Su, dit red je met gemak.” Kijk, daar is het dan ook je beste vriendin voor: Gewoon keihard bluffen tegen beter weten in, zodat je de ander een positief duwtje in de rug geeft. Figuurlijk, alhoewel letterlijk haar handen misschien wel jeukten.

Maar eerlijk is eerlijk. Na 15 minuten kwam ik in een ritme, hadden we een fijn tempo, genoot ik van de bossen, voelde de frisse buitenlucht op mijn gezicht. Mijn fiets deed het nog prima, het parcours lag er perfect bij en ik was lekker in beweging. Heel veel vliegen in één klap. Ik werd zelfs overmoedig en waagde me aan een paar sprongetjes. Dat gaat natuurlijk wel eens mis, maar van een beetje modder en bloed ben ik niet vies. Het maakt voor mij deze sport nu juist zo leuk. Op een mooi parcours is het niet alleen een conditionele, maar ook een technische sport.

1 uur en 45 minuten laten kwam ik moe maar voldaan thuis. Ik was even vergeten hoe leuk mountainbiken is. De eerstvolgende keer als de zon weer schijnt kun je mij vinden in het bos óp mijn mountainbike.

Bekijk hier de video die ik van mijn tocht maakte:

LINDA.Lijnt Mountainbike from My TravelMind on Vimeo.

Blog #5 Woensdag 29 maart: FitBitch
Bekentenis: ik ben een beetje een nerd. Ik word dolenthousiast van technologische gadgets én ik vind het heel fijn als iets meetbaar is. Het leek me daarom fijn om per dag te kunnen zien hoeveel beweging ik precies heb gehad. Meetbaar én motiverend.

Ik zag meteen waar ik in mijn dagelijks leven winst kon boeken: mijn auto vaker laten staan en meer wandelen en fietsen. Natuurlijk wist ik dat stiekem al wel, maar goed. Het is in elk geval makkelijker gezegd dan gedaan, want ik woon in een heuvelachtig gebied. De weg naar huis fietsen – bergopwaarts – is niet bepaald mijn hobby na een lange dag werken. Laat staan met een volle boodschappentas.

Toch zou het een goeie doelstelling zijn om de fiets of de voet wat meer te integreren in mijn dagelijks leven. Mijn beste vriendin attendeerde me op de nieuwe activiteitstracker van Fitbit. “Echt iets voor jou, Su!” zei ze enthousiast. Daarom ging ik fanatiek met het hippe horloge aan de slag.

Op de bijbehorende app, die inmiddels op mijn telefoon staat, kun je de tussenstanden van je beweegdoelen zien en dat werkt voor mij heel motiverend. Een paar keer per dag check ik hoe ik ervoor sta, want het is een heus feestje rond je pols als je je beweegdoelen haalt. Confetti, vibraties, groen knipperende schermen. Alleen dáár wil je al discipline voor hebben.

Een collega noemde het horloge laatst voor de grap ‘FitBitch’. Onaardig? Misschien, maar een beetje gelijk heeft ze wel. Fitbit meet het namelijk ook als je te weinig hebt gedaan. (Fit)shit…

Su-Anne

Blog #4 Maandag 27 maart: water
Het voert je afvalstoffen af, reinigt je lichaam, laat je huid stralen, geeft je energie. En zo kan ik nog wel even doorgaan. WATER. Er zitten zoveel voordelen aan.

Tijd voor een steekproef. Vingers omhoog alsjeblieft. Wie haalt nou de twee liter per dag? Dat heb ik nooit begrepen. Vies is wat anders… Maar lekker? Ik kan daar heel veel andere dingen voor bedenken. Zucht.

Hydratatie is niet mijn sterkste punt. Vrienden vragen niet eens meer aan mij of ik nog een kop thee of water wil, ze weten dat na één uur mijn glas nog vol zit. Nou vooruit: min twee slokjes. Groente, bessen, citroen, munt en tijm. Zelfs mijn water pimpen helpt niet om meer te drinken. Al geef ik toe dat zo’n opgeleukt glas er aantrekkelijker uitziet.

Terwijl ik dit opschrijf voel ik me ook schuldig. Ik ben in veel landen geweest waar water niet zomaar voorradig is. Bij ons in Nederland stroomt drinkwater uit de kraan. Zucht #2. Ik ga harder mijn best doen om het meer te waarderen – en omdat ik heus wel weet dat het van groot belang is voor een fitter lijf.

water

Blog #3 vrijdag 24 maart: zoektocht naar een tweede sport
Met mijn sportachtergrond kan ik geen sport bedenken die ik niet leuk vind. Ik ben eigenlijk overal warm voor te krijgen, maar realiteit is dat ik het moeilijk vind om een structurele sportactiviteit te vinden. Ik ben heel blij met twee keer per week crossfit, maar ik zoek er nog één activiteit bij. De komende zes weken neem ik je mee in mijn zoektocht. Elke week probeer ik een andere sport uit.

Tijdens het zoeken naar de juiste sportactiviteit kom ik als eerste uit bij hardlopen: ideaal, want overal uitvoerbaar en tijdstip zelf te bepalen. Met een fulltime baan en een druk sociaal leven zie ik  veel voordelen. Hoppa. Schoenen aan en gaan.

Ik ben lekker op weg tot opeens honderd gedachten door mijn hoofd schieten. Hoe richt ik een nieuw onderwijsproject in? Waar zal ik naartoe gaan tijdens de zomervakantie? Welk verjaardagscadeau ga ik mijn zus geven?

Zelfs als ik hijg als een paard hoor ik in mijn achterhoofd mijn eigen stem met al m’n vragen. Niet iets waar ik op zit te wachten. Ik druk de volumeknop omhoog van mijn iPhone in de hoop dat mijn workout hitlijst mijn gedachten overstemt. Als zelfs dat niet helpt, probeer ik mee te zingen om mezelf af te leiden. De combinatie hijgend paard en zingen blijkt echter niet optimaal te werken. Langzaam begin ik me ook te storen aan de eenzijdige beweging en voel ik mijn oude scheenbeenvliesontsteking opkomen.

Dertig minuten later. Als ik de pijn aan mijn schenen wegdenk, de honderd vragen negeer en de eentonige belasting voor lief neem, dán is hardlopen echt een fijne sport. Je bent buiten, het is makkelijk in te plannen, je hebt geen dure spullen nodig en je hebt echt het gevoel dat je iets hebt gedaan. Toch sla ik de volgende keer over.

Ik ben me bewust van termen als opbouwen, belasting/belastbaarheid, intensiteit, duur, omvang. Maar… Voor mij is sport net zoiets als liefde. Je hebt een klik met elkaar of niet. Als je die klik voelt, dan ben je bereid om te investeren. Geloof mij: hardlopen en Su-Anne is geen match.

Next please!

hardlopen

Blog #2 woensdag 22 maart: mijn stok
Het is maandagochtend 07.30 uur en ik sta in de sportschool in Nijmegen. Mijn personal trainer zegt mijn naam voluit. Ja inderdaad, je leest het goed: een personal trainer.

Na twee jaar klungelen met vragen zoals: welke sport zal ik gaan doen, wanneer zal ik gaan sporten, met wie ga ik sporten en hoe lang, ontdekte ik dat het stellen van al die vragen een mooie afleiding was om vooral níet te hoeven sporten. Ik was immers nog ‘hard aan het nadenken’ over hoe ik het allemaal ging vormgeven (in de volksmond noemt dit ook wel uitstel- of struisvogelgedrag).

Dat zette me aan het denken. Ik realiseerde me dat ik een stok achter de deur nodig had om gedisciplineerd te kunnen sporten. In december woog ik 74 kilo en nog belangrijker: ik voelde me fysiek niet fit. Na wikken en wegen heb ik besloten dat voor mij een personal trainer het beste werkt. Hij biedt me continuïteit, hij mat me af en moedigt me aan. Duur? Ja! Het is een hele investering maar ik heb met mijn portemonnee afgesproken dat ik het terugbetaald krijg in natura.

Met mijn trainer Martijn train ik sinds januari twee keer per week dertig minuten. Dat scheelt mij geld en in een half uur samen bereiken we meer dan ik alleen zou doen. Of nog erger, als ik helemaal niet zou hebben gesport. Daarnaast train ik nog twee keer per week thuis voor de buis met Fitchannel onder begeleiding van Mark Tuitert. Ondertussen weeg ik 69 kilo en voel ik me fitter worden met Martijn en Mark. M&M’s, maar dan anders.

En zo ging ik dus vorige week helemaal stuk tijdens de laatste minuten van mijn training. Ik wist niet of ik nu moest opgeven of moest overgeven. Tot Martijn op een strenge toon zei: “Kom op, Su-Anne.” Aaiiii. Mensen die ineens je naam voluit én streng gaan zeggen. Toch maar even doorzetten want die ene extra squat zat er inderdaad toch nog in. Ik realiseerde me dat Martijn precies deed waar ik voor gekozen had: een stok die goed klemt, maar niet slaat.

Wat is jouw stok achter de deur?

Met m’n sportschoenen nog aan bijkomen na de training:
shake sportschoenen su-anne

Lees ook
Linda de Mol over LINDA.lijnt in ‘AD’: ‘Eten is gewoon mijn zwakke plek’

Blog #1 maandag 20 maart: zandhappen
Laten we even bij het begin beginnen. Mijn kleurtje heb ik 35 jaar geleden opgedaan in mijn geboorteland Sri Lanka en mijn naam Su-Anne heb ik gekregen van mijn lieve Nederlandse adoptieouders. Ik vul mijn leven met een fulltime baan als onderwijsadviseur, etentjes en verre reizen waarover ik schrijf op mijn blog My TravelMind.

Gek genoeg draait mijn leven om de thema’s ‘sport’ en ‘gezonde leefstijl’. Ik heb de sportopleiding CIOS afgerond, ben van oorsprong fysiotherapeut en werkte tien jaar als docent op een sportinstituut. En word (heel irritant) alleen maar omringd door vrienden die allemaal uitermate sportief, gedisciplineerd en (af)getraind zijn.

Maar ík ben te zwaar. Ik ben 1 meter 60 en weeg nu 69 kilo. Deze zomer wil ik graag onder de 60 kilo uitkomen.

De afgelopen twee jaar heb ik mijn kop in het zand gestoken. Na een paar jaar zandhappen zag ik de kilo’s aan mijn lijf vliegen. Je zult het aan de foto’s niet meteen kwalificeren als overgewicht, maar met tien kilo lichter zat ik beter in mijn vel. Zonde, want onder mijn extra kilo’s zit een rank Aziatisch lijf; veel potentie voor een killerbody.

In alle eerlijkheid ben ik niet zo gebrand op die tien kilo eraf, maar meer op het gevoel achter de cijfers, namelijk: een fit en gezond lichaam voor de lange termijn. Dat laat zich slecht uitdrukken in kilogrammen op de weegschaal, maar meer in hoe ik me voel in mijn hoofd, mijn lijf en mijn kleding.

Die gevoelens en mijn ervaringen ga ik komende weken met jou delen. Wellicht herken je iets in mijn blogs of inspireert het je. Een beetje spannend vind ik het wel. Maar ach… Het stelt me gerust dat veel mensen mijn worstelingen zullen herkennen.

Op deze foto uit 2013 in Bolivia ben ik 10 kilo lichter.

Su-Anne in Zuid-Amerika

Hier kijk ik uit over eilanden in Indonesië in januari 2017 (bring me back!).

Su-Anne in Indonesië

Meer Su-Anne? Check haar Instagram.

Lees ook
11 x prangende vragen (en de antwoorden daarop) over LINDA.lijnt

Linda de Mol gaat afvallen. En jij kunt met haar meedoen. Meld je hier aan voor LINDA.lijnt en maak kans op een ontbijt op het LINDA.festival (10 & 11 juni). Bekijk Linda’s persoonlijke vlogs op LINDA.tv, like de Facebookpagina van LINDA.lijnt en gebruik #lindalijnt en #houvol op social.

SNACKS | LIFESTYLE | LINDA.LIJNT

Bron: LINDAnieuws | Foto: Aangeleverd

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer LINDA.lijnt

Meest gelezen

Meer LINDA.lijnt

Lees dit ook even

Meer LINDA.lijnt

Please update your browser