LINDA.lijnt

Cindy blogt: 'In de tuin werken is ook sporten, vind ik'

Cindy blogt: 'In de tuin werken is ook sporten, vind ik'

Cabaretière Cindy Pieterse wil op haar 45e verjaardag, in september, 80 kilo wegen. Nu is dat nog wat meer. Voor LINDA.lijnt blogt ze over haar afvalpoging.

| Cindy Pieterse

Ze houdt ze je op de hoogte van hoe het lijnen bevalt, en hoeveel kilo ze al kwijt is.

Lees ook
Gezonde recepten: dit ontbijten, lunchen en snacken jullie tijdens LINDA.lijnt

Blog #11 Maandag 3 april: Zonnegroet
Hieperdepiep hoera! Er is twee kilo af!
Vanmorgen wees de weegschaal 86,6 kilo aan.
Ik ben blij!

Ook omdat ik weet wat ik allemaal NIET heb gegeten.
Dit weekend vond ik het soms lastig.
Zaterdagavond geen ribbeltjeschips.
Gisteren heb ik niet het zakje van één van mijn favoriete bakkers uit de handen gerukt van een mevrouw die in het bushokje zat.
Op een verjaardag alleen een blokje worteltaart genomen.
En op de terugreis met het openbaar vervoer, waar we zeer veel pech hadden met aansluitingen (‘O, daar gaat-ie net’) heb ik alleen maar voor de vorm geroepen dat ik heel veel zin had in patat. En ik was ook nog zo stom geweest om hakken aan te trekken. Wel een goeie work-out.
Eenmaal thuis – acht uur ’s avonds, in plaats van het geplande half zeven – hebben we naar omstandigheden heel netjes gegeten.

En ik voel m’n billen.
Spierpijn.
Ik heb met een plankje gezwommen, zodat ik alleen met m’n benen moest trappelen. ‘Goed voor je billen’. Nou, niets te veel gezegd.
En – onder toeziend oog van buurkatje Vogel – met m’n kont in de lucht dooie bladeren lopen rapen in de tuin. In een soort zonnegroet onder de rododendron gelegen om ook daar ouwe troep weg te halen.
In de tuin werken is ook sporten, vind ik.
En je huis stofzuigen omdat je met je vieze baggerslippers toch even zo nodig vlug een vuilniszak moest pakken óók.

Uit de tuin hebben we drie grote zakken vuil weggehaald.
En zelf ben ik dus twee kilo kwijt.
Dat ruimt lekker op!

tuin

Blog #10 Vrijdag 31 maart: Hugo
Om het gevoel van de ergste trek tegen te gaan, drink ik nog meer water dan anders. Ik pies me helemaal gek. Bijkomend voordeel is wel dat ik heel wat extra stappen zet, alleen al door al de tripjes naar het toilet. Zou het wel willen meten, maar ik ben ook bang dat ik dan een beetje doorsla. Het moet wel leuk blijven.

In het zwembad wil ik wel graag goed kunnen meten. Tot een jaar geleden zwom ik met een chip om mijn pols. Op het scorebord kon je precies zien hoeveel banen je had gezwommen, wat je totale tijd was en de tijd per baan. Onder de naam ‘koningin’ hield ik kleine wedstrijdjes met mezelf. (De naam ‘Cindy’ was al vergeven en Cindy met een nummer erachter wilde ik niet, want ik ben geen koe.) Helaas is dat bord weggehaald.

Met het zwemhorloge dat ik daarna aanschafte kon ik niet goed uit de voeten. Had ik een baan van 50 meter gezwommen, gaf dat kreng 30 meter aan, of hij deed helemaal niks. Ja, dat schiet niet op. Nu zwem ik op de grote digitale klok van het zwembad, maar daardoor mis ik toch wat extra motivatie. Ja, die heb ik nu weer wel, omdat jullie allemaal meekijken. En omdat ik af en toe Lucia Rijker in m’n hoofd hoor (‘Geen smoesjes, dóórgaan!’).

De sportgadgets die ik uit zou willen proberen, vind ik te duur om zomaar even te testen. Maar sinds gisteren heb ik een geweldige oplossing: Hugo.

Hugo zwemt vaak op dezelfde tijden als ik. Hugo en ik hebben hetzelfde tempo schoolslag. En hij heeft een nieuw achterlijk duur horloge waarop je perfect alle zwemtijden kunt zien (en je appjes, je mail en je in het water gemiste oproepen).

Hij zwemt in een half uur 23 banen van 50 meter, ik dus 46 banen van 50 meter. Toch mooi 2,3 kilometer per keer en 6,9 kilometer per week.

Helemaal niet slecht, maar er zit ook een oude tweet van Maarten van der Weijden in mijn hoofd. ‘Ondanks de geboorteweek van dochter Robien toch 38 kilometer gezwommen.’ 38 kilometer! Mijn hemel, daar moet ik wekelijks dus zestien-en-een-half uur voor zwemmen!

Nee, dan richt ik me liever op Hugo. Maar ja, die gaat nu opeens op borstcrawlles. Ik moet dus straks of sneller gaan zwemmen of ook een goed horloge. Of allebei. Eigenlijk wilde ik een nieuw badpak. Ik ben er nog niet uit.

kluisje-5

Blog #9 Donderdag 30 maart: Barbaarse vork
Gisteren heb ik eindelijk de mensen ontmoet met wie ik nu al anderhalve week mail. Er was mij op de LINDA.-redactie een spa-met-wortel beloofd, en die kreeg ik. En hoe. Eén grote kleurenpracht met snoeptomaatjes (!), wortels, sapjes en allerlei soorten water. Dit alles stond bij een vaas met prachtige bloemen. Een plaatje om te zien.

(Laat dat maar aan bladenmakers over)

stilleven

Dat van de bloemen bleek later toeval, er was gewoon geen andere plek om te zitten. Ik kan het iedereen aanbevelen. Met bloemen op tafel ziet ál het eten er zo feestelijk uit. Ik zet vanmiddag een lentevaasje naast mijn boterham!

Meteen daarna door naar het sushirestaurant, waar mijn ouders een etentje gaven omdat ze 45 jaar zijn getrouwd. Onder de takken van wilde (nep)bloesem heb ik veel boontjes en salades gegeten. Nog even een licht benauwd momentje gehad toen een sliert zeewier halverwege mijn keel bleef hangen. Ik had een slechte dag met stokjes: het wilde niet.

(Net zoals je met inparkeren een slechte dag kunt hebben, of een slecht jaar)

Vandaar de barbaarse vork.sushi

Waar ik het meest van heb genoten is mijn glunderende vader die ook weer kon genieten van eten. Het afgelopen jaar was niet makkelijk met zijn gezondheid en ook het eten ging daardoor moeilijk.
En van mijn neefje die de slappe lach kreeg.
Het was mooi om met z’n allen bij elkaar te kunnen zijn.

Blog #8 Woensdag 29 maart: Ah joh
Oh-oh… Ik heb de verleiding niet kunnen weerstaan. Ik heb saté gegeten. Met friet.

Er waren een paar verzachtende omstandigheden:
1. We zaten in de zon op een terras.
2. Onze buren bestelden een bakje frituur.
3. Iedereen om ons heen ging snacken.

We vroegen op tijd de menukaart, om dat juist te voorkomen.
Ze hadden ook salades en vis, maar ik zag alleen maar die kipsaté.
Ik twijfelde nog of ik het wel moest doen, maar m’n tafelgenoot Jeroen zei: “Ah joh, we zitten hier maar één keer.”
Dat gaf de doorslag.
Hij had net zo goed kunnen zeggen “Ah joh, het is dinsdag”, of “Ah joh, de Schipholtunnel is toch nog dicht”.
“Ah joh” is blijkbaar al genoeg om mij over de streep te trekken.

Enthousiast zijn helpt ook.
Toen ik de saté bestelde, vroeg de serveerster heel blij: “Mét friet?”
Het lukte me niet om nee te zeggen.

Het was niet handig, maar ik wil er ook niet te moeilijk over doen.
Elke hap was lekker, de friet was echt heel goed.
De grootste kledder satésaus en de kroepoek heb ik aan de kant geschoven en in plaats daarvan heb ik salade gegeten.

Morgen weer beter.
Oh, wacht, had ik dan niet weer een etentje?
Oh-oh.

Blog #7 Dinsdag 28 maart: Een ‘handje’
Mochten jullie gisteren in de verte gerommel hebben gehoord: dat was geen onweer, dat was mijn maag.

Het viel niet mee. Ik at net zoveel (of zo weinig) als de dagen ervoor en ineens had ik de hele dag trek. Gelukkig heb ik op een halve zak chips na helemaal niets te snoepen in huis. En daar begin ik niet aan.

In geval van nood zou ‘een handje’ wel moeten kunnen, maar toen mijn diëtiste een keer voordeed wat voor haar een handje chips was, bleken we een heel ander idee van een handje te hebben. Zij maakte een kommetje van haar hand. Bij mij is een handje een soort grijpmachine op de kermis. Een happer die kan laden wat-ie laden kan. En één klein bakje chips werkt bij mij ook niet, want dan loop ik toch gauw nog een paar keer naar de keuken voor een tweede en een derde bakje. Want ja, ik weet ook wel dat je goed moet blijven bewegen.

(Ik vermoed trouwens dat de diëtiste en ik ook een ander idee hebben over een klein bakje, maar dat even terzijde)

Ben van pure ellende maar iets gaan dóen, heb mijn handen uit de mouwen gestoken. De lentezon scheen prachtig, maar genadeloos door mijn ramen. Dat ik er de afgelopen tijd doorheen heb kunnen kijken is achteraf een wonder.
Ik heb meteen een workout gedaan met een trekker en een spons.

Daarna had ik nog steeds trek, hoor, maar wel schone ramen. Met schone strepen.

ramen

Blog #6 Maandag 27 maart: Pak suiker kwijt
Pak de pauken er maar bij en geef een roffel op het drumstel: ik ben 1,3 kilo afgevallen! Meer dan een pak suiker! Wiehoe! En dat ondanks het zesgangendiner en hotelontbijt dit weekend!

Ik heb snotverdorie toch maar mooi de discipline van een topsporter – en het lijf van een fan.

Gisteren wel bijna gestrekt gegaan. Niet van de trek, maar door de asperges in de roerbakschotel. Die lúcht als je dan naar de wc gaat, mijn hemel. Maar dat even terzijde.

Het eerdere zesgangendiner was goddelijk. Dat had ik mijn vriend een half jaar geleden cadeau gegeven voor z’n verjaardag.
Een zesgangendiner en een hotelovernachting op een prachtige plek in Holten. Van tevoren werd ons gevraagd ‘of de kok ergens rekening mee moest houden’. ‘Nee hoor, wij vinden alles lekker!’

Als de kok mag beslissen is het culinaire overmacht. Heer-lijk gegeten en alles op. Wel veel water gedronken en het bij één glas wijn gehouden (ik dan). En bij de thee de koekjes en de chocola laten liggen.

Bij het ontbijt was het moeilijker. Er viel veel te kiezen. Nu kon ik de kok niet de schuld geven als ik te veel zou eten, alleen maar mezelf.

Eerlijk is eerlijk. Heb iets meer gegeten dan ik me van tevoren had voorgenomen. Maar ik heb het niet slecht gedaan, met m’n flensje, broodje roerei met spek en bakje yoghurt met zaden en fruit.

Deel 1 van het hotelontbijt
 srcset=

In mijn ooghoek zag ik een mevrouw aan haar tafel gaan zitten. Zij zette haar eigen kuipje Slankie neer. Wauw, zei ik nog tegen mijn vriend, díe vrouw is verstandig!

Tot ze terug kwam van het buffet, voorzichtig schuifelend met een bord met de grootste berg roereieren met spek die ik ooit heb gezien. Mét plakjes gerookte zalm. De Holterberg was er niks bij. Het was voor haar alleen.

Het was geruststellend, misselijkmakend en ontroerend tegelijk.

En achteraf was het maar goed dat ik iets meer had gegeten dan gepland, want tijdens de wandeling in het bos verdwaalden we. Eerst was dat nog grappig, drie kwartier later niet meer. Gevalletje ‘We hadden toch de Vossenweg moeten nemen’.

Hier was het verdwalen nog leuk.
verdwaald

Onderweg geen dennenappels gegeten of een hap uit een boomschors genomen.

En in een week dus 1,3 kilo afgevallen.

Ik ben trots op mezelf.

Nog 7,3 kilo te gaan. Dat ook.

Het bewijs!
weegschaal-27-maart

Blog #5 Vrijdag 24 maart: Chloorgenoten
Jongens, wat ben ik blij met al jullie lieve berichten en aanmoedigingen!
Dat helpt echt enorm!
Jullie zijn een vrolijke stok achter de deur. Een vrolijke klem op de koektrommel.

M’n zwemvrienden zorgen ook al zo goed voor me.
Op dinsdag- en donderdagochtend zwemmen wij allemaal vroeg, zo rond een uur of acht. Ieder in z’n eigen tempo, op z’n eigen tijdstip.

Gisteren kwam één van hen juichend langs m’n baan staan: ‘Kom op Cindy, je kunt het!’
We hebben veel lol met z’n allen.
We netwerken, praten elkaar bij, hebben het over de meest uiteenlopende zaken.
Dat doe ik vaak pas nadat ik m’n uur heb gezwommen, want als je eenmaal met ze aan het praten bent, ben je zo een half uur verder.

Bij deze stel ik jullie graag voor aan mijn vrolijke chloorgenoten, mijn dreamteam.
Van links naar rechts Ferdinand (de juicher), Jan, Michel en Harry. Pim staat niet op de foto. Die had gisteren zogenaamd iets belangrijkers te doen.

zwembad cindy pieterse

Bij het maken van de foto hebben we hard gelachen.
Daarna hebben we alleen nog maar harder gelachen.
Voor de vorm heb ik tijdens het lachen nog wel gewatertrappeld.

Ik heb welgeteld 25 minuten gezwommen.
Dat had beter gekund.
Zeker omdat ik dit weekend een vijfgangendiner, een hotelontbijt en een verjaardag heb, waarbij ik elke slag kan gebruiken.

Maar zonder hun zou het saai zijn.

Blog #4 Donderdag 23 maart: Stiltewortel
Zelden zo’n stom woord gehoord als ‘snoeptomaatjes’.
Tomaten zijn tomaten. Lekker, maar het is geen snoep. In geen enkele situatie.

Ik heb tenminste nog nooit iemand horen zeggen dat-ie tijdens de vakantie te veel gesnoept heeft, omdat-ie elke dag ongegeneerd een hele zak tomaten naar binnen heeft zitten werken.

Ik zit momenteel vooral aan de wortels.
Prima, lekker. Eén nadeel: wortels knakken zo ongelooflijk hard.
Je kunt ze niet eten zonder een ander te laten schrikken. En heel langzaam bijten helpt ook niet, de knak komt toch.
In een vergadering – GAK – is dat behoorlijk – GAK – irritant.

Gisteren had ik aan het eind van de middag zo’n vergadering. Precies op het lastigste moment van de dag, als bij mij de lekkere trek toeslaat.
Om dat voor te zijn had ik mijn wortels meegenomen. In een bakje.
Hard knakkend over de A10 heb ik het hele bakje leeggegeten. (Ik wilde niet kinderachtig doen: als ik het met een zak chips kan, kan het ook met wortels)

Het hielp. Bij de vergadering heb ik vrolijk, met hopelijk geen oranje resten tussen m’n tanden, de tulband en de paaseitjes afgeslagen (yes!).

De onaangeroerde tulband:

tulband

De vergadering liep wel een beetje uit, maar gelukkig stoort een rommelende maag minder erg dan een knakkende wortel.

Toch had ik graag ter plekke mijn tanden in een paar wortels willen zetten.

Dus als de bedenker van de snoeptomaatjes binnenkort met stiltewortels komt, dan hoor je mij niet knagen.

Ssssssstiltewortels, graag.

wortel

Blog #3 Woensdag 22 maart: persmoment
Nou, ik weet weer precies waarom ik af wil vallen.
Potverdorie zeg.
Heb ik eindelijk een klein rolletje in een nieuw comedyprogramma, moet ik in een legerpak! Ik moest er keihard om lachen toen ik het hoorde. Totdat ik de broek aantrok.
Ik kreeg ‘m niet over mijn buik. Niet een beetje niet, maar gewoon echt helemaal niet. Verdorie. De rits stond wagenwijd open, hij kon niet eens over het eerste tandje. En m’n jasje erover heen moffelen lukte ook niet, want de onderste knopen konden niet dicht.

soldaat-pieterse
Mijn lieve comedyvrienden waren optimistisch geweest. Ik bleek geen kleine, maar een heel grote rol te hebben!
En dit was het enige pak.
Of de duvel ermee speelde kwam net op dat moment de persfotograaf binnen. Perfecte timing. Dit was met recht een persmoment.

Voor het shot moest ik autoritair kijken. Ik kan je zeggen: dat vergt nogal wat inlevingsvermogen als je je broek wijd open hebt staan. Maar het is gelukt.
Op 14 april zie je bij Klikbeet het resultaat.

De helm paste ik trouwens wel.

klikbeet
Blog #2 Dinsdag 21 maart: de apenrots

Nu half Nederland weet dat ik met Linda mee lijn, heb ik het gevoel dat er een bordje om mijn nek hangt met de tekst: ‘Niet voeren. Ze is op dieet.’

Zo’n bordje staat ook in Artis, bij de apenrots. Bezoekers lezen het en gooien toch pinda’s. Zo gaat het bij mij ook.

“Ook niet een koekje?”
“Die bonbon is voor jou!”
“Aaah joh, die ene bitterbal!”

Het is aan mij om nee te zeggen. En tot nu toe gaat dat redelijk goed.
Maar het kan beter.

Vrijdag heb ik een man ontmoet die geen bitterballen lust. Ik wist niet eens dat dat bestond. Op het eerste gezicht zie je niks geks aan hem. Gewoon een leuke gezellige vent. Maar hij lust dus geen bitterballen. Niet lusten is zelfs nog zacht uitgedrukt: hij kon het woord bitterballen niet uitspreken zonder er een heel vies gezicht bij te trekken. “Dat láágje waar je eerst doorheen moet en dan die wárme vúlling.”

Hij kreeg al de rillingen als hij erover sprak. Ergens was ik wel een beetje jaloers. Had ik ook maar iets dat ik niet lekker vond. (Ja, ik word misselijk van koffie, maar dat is geen eten, dus dat telt niet.)

Toen er een schaal met bitterballen voorbij kwam, moest ik me dan ook inhouden om hem niet te vragen of ik ook de zijne mocht. In een kroeg zou ik dat wel doen, maar we waren niet in een kroeg. We stonden in de koffiekamer van een crematorium en dan is dat toch een beetje ongemakkelijk.

Het waren goede bitterballen. En precies goed van temperatuur, zodat je je mond net niet verbrandt. Laat dat maar aan een crematorium over.

Dit weekend at ik met mijn vriend bij vrienden van hem die ik voor het eerst ontmoette. Als nagerecht kregen we peertjes met amandelspijs uit de oven. Heerlijk! Het was slimmer geweest om daar minder van te eten, maar het werd al in schaaltjes opgediend. In een restaurant had ik één of twee peertjes laten liggen, nu durfde ik dat niet.

En toen kwam bij de koffie (voor mij dus thee) een speculaastaart op tafel. “Zelf gebakken!” Tja, zie dat maar eens te weigeren. Ik had graag net zo’n vies gezicht als de bitterballenman getrokken, maar ik riep meteen vanuit mijn tenen: “O, lékker!”

Ze geloofden niet dat ik echt maar een heel smal puntje wilde, maar ik kreeg het. Voor de smaak. En ja hoor, potverdorie. Oók heerlijk.

speculaastaart-blog-2 cindy pieterse

Vandaag dus maar iets langer zwemmen. Goddank wel in een zwembad en niet in de gracht bij de apenrots.

Cindy aan de bak in het zwembad:

Zwemmen, Cindy blogt mee

Blog #1 Maandag 20 maart: publiekelijk wegen
Tot nu toe vond ik het een zeer geruststellend idee dat je geboortegewicht wel op je geboortekaart staat, maar je eindgewicht niet op je rouwkaart.

En nu ga ik publiekelijk op de weegschaal staan. Vrijwillig. Ik, Cindy Pieterse, ben 44 en weeg 88,6 kilo bij een lengte van 1 meter 70.

Zo, dat is eruit!

Ik hoop dat ik alleen al door de opluchting van deze bekentenis in één klap één kilo kwijt ben.

Ik woon alleen, heb een vriend, een kat en een diëtiste en hou van eten en schrijven. Dat is ook m’n werk: ik schrijf onder meer voor Sesamstraat, Studio Snugger en schreef voor Dit Was Het Nieuws.

Toen de diëtiste me vroeg een dagboek bij te houden van wat ik wanneer eet, kwam dat dus goed uit. Ik kon lekker veel schrijven.

Dat is zes kilo geleden, maar ik wil nog meer kwijt. Op mijn verjaardag, 25 september, wil ik 80 kilo wegen. Zodat ik weer meer jurkjes pas, en me ’s zomers niet in stikheet corrigerend ondergoed hoef te persen waarin ik opeens voor en achter borsten krijg.

Het is niet zo dat ik denk gelukkiger te zijn als ik de 80 aantik. Het gaat me om gezonder leven: verstandige keuzes maken en meer bewegen. Dat gaat al best goed, maar het kan nog veel beter. Zeker in het weekend (wat vaak al op vrijdagmiddag begint).

Ik wil zwemmen, lopen, fietsen en af en toe een bitterbal. Want het moet wel leuk blijven.

Foto op Cindy’s 40e verjaardag, toen ze 80 kilo woog. ‘Ik ben nu ruim 44 en ruim 88. Je kunt veel van me zeggen, maar ik ben wel consequent met de formule ‘2 x leeftijd = gewicht’.’

Cindy Pieterse (40)

Cindy Pietserse, nu lacht ze nog.

Cindy PIeterse nu
Meer Cindy? Volg haar op Twitter.

Linda de Mol gaat afvallen. En jij kunt met haar meedoen. Meld je hier aan voor LINDA.lijnt en maak kans op een ontbijt op het LINDA.festival (10 & 11 juni). Bekijk Linda’s persoonlijke vlogs op LINDA.tv, like de Facebookpagina van LINDA.lijnt en gebruik #lindalijnt en #houvol op social.

SNACKS | LIFESTYLE | LINDA.LIJNT

Bron: LINDAnieuws | Foto: Anne Reitsma

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer LINDA.lijnt

Meest gelezen

Lees dit ook even

Please update your browser