Karien van Ditzhuijzen

Stekende tijgers

Stekende tijgers

Toen we van de zomer in Nederland waren zagen we tot onze verrassing een Aziatische bekende op het journaal: de tijgermug. Het land was in rep en roer.

Deze flink uitgevallen mug met zijn karakteristieke strepen kan namelijk nare virussen overbrengen. Zoals bijvoorbeeld dengue, een ziekte die in het Nederlands poëtisch ‘knokkelkoorts’ heet. Eén ding werd in het Nederlandse nieuws echter niet vermeld. Zo lang er geen mensen zijn die drager zijn van het virus, valt er niets over te dragen. De Hollandse paniek om de tijger mug was dus in onze tropische ogen overdreven.

In Singapore heerst wel degelijk dengue. Veel ook, dit jaar. De overheid pakt het gevecht tegen de ziekte groot aan en roept iedereen op zijn eigen superhero te zijn: join the mozzie wipe-out! Nergens mag je water laten staan, er wordt streng gecontroleerd, en gif wolkt overal als witte rook rond. Dengue is een gevaarlijke ziekte, want naast koorts, gewrichtspijn en uitslag, laat het je bloedplaatjes dalen, en er vallen regelmatig doden. De effectieve muggensprays bevatten nare, giftige stoffen, en daarom ruiken alle Singaporese kinderen naar citronella. Ze dragen kleurige, geurige armbadjes, of ruikende Hello Kitty stickers op hun kleren. Geduldig probeer ik mijn vrienden, telkens weer, uit te leggen dat de ineffectiviteit van citronella dusdanig bewezen is dat het in Europa niet meer als muggenwerend verkocht mag worden.

De tuin van onze bungalow in de jungle zit vol muggen. Gelukkig, in tegenstelling tot ons vorige appartement waar ons buurmeisje besmet werd, zijn er weinig mensen, en dus weinig dengue. Mijn zoet ruikende vierjarige dochter is namelijk een muggenmagneet. Ze ziet eruit alsof ze chronisch de waterpokken heeft. Mijn vijfjarige zoon lijkt immuun, hem hebben we nooit op een bult kunnen betrappen.

Maar omdat tropische ziektes, net als muggen, altijd toeslaan waar en wanneer je ze het minst verwacht, bevind ik me op een ochtend in staat van paniek in het ziekenhuis. Mijn zoon heeft hoge koorts, uitslag en zoveel gewrichtspijn dat ik hem rond moet rijden in de buggy van zijn tweejarige zusje. Tot mijn grote opluchting test hij negatief voor dengue.

Vele bloedtesten en twee nieuwe patiënten in ons gezin later, blijkt dat we lijden aan een ziekte waarvan ik nu, na heel veel oefenen, de naam kan uitspreken zonder mijn tong te breken. En nog foutloos spellen ook. Chikungunya. Chikungunya heeft dezelfde symptomen als dengue, maar is gelukkig minder gevaarlijk. En dit virus wordt niet alleen verspreid door mensen, een van de verdachten zijn onze harige buren: de apen.

Terwijl ik krabbend en zwetend in mijn bed lig, verlang ik bijna naar het veilige Nederland, waar het verschijnen van een verdwaalde tijgermug al nieuws is. Maar dan denk ik weer aan de snerpende winters, met sneeuw en kou, en continue verkoudheden en druipende neuzen. Laat mij maar in mijn jungle. In gedachten schrijf ik mijn actielijstje. De pestman vaker laten komen. Horren installeren. De citronella olie in de vuilnisbak gooien en heel, heel veel flessen met DEET muggenlotion kopen. En mijn dochter? Zij krabt nog eens aan haar bulten. Onaangedaan.

WERELDWIJVEN | KARIEN VAN DITZHUIJZEN

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Speciaal voor jou

Please update your browser