mijn leven na de aanslag

Bentha (43) verloor zus in Zaventem: 'Na vier dagen kregen we het te horen'

Bentha (43) verloor zus in Zaventem: 'Na vier dagen kregen we het te horen'

In de serie ‘Mijn leven na de aanslag’ blikken ooggetuigen en nabestaanden terug op een fatale dag uit 2016. Vandaag: Bentha Weah (43) uit Amsterdam, zij verloor haar zus Elitha (41) bij de aanslag op Zaventem.

| Suzette Hermsen

“Het was verschrikkelijk. Het voelde even alsof ook aan mijn eigen leven een eind was gekomen”, vertelt Bentha (foto, links) aan LINDAnieuws.

Lees ook
Michelle (19) overleefde een aanslag in Thailand: ‘Dit was het, dacht ik’

Aanslag
“Mijn zus en ik gingen naar Amerika voor de begrafenis van onze stiefvader. Ik was een paar dagen eerder dan Elita (foto, rechts) vertrokken en zou daar op haar wachten. Zij vloog op dinsdag 22 maart. Die ochtend hoorde ik via mijn broers dat er een aanslag was gepleegd op vliegveld Zaventem. We probeerden haar allemaal te bellen, maar kregen haar niet te pakken.”

Vier dagen
“We wisten niet wat we moesten doen en belden de politie. Die zeiden dat we af moesten wachten. Mijn twee broers konden niet tegen die onwetendheid en terwijl ik terugvloog naar Nederland, gingen zij naar Brussel om zelf te zoeken. Ze gingen langs ziekenhuizen en het rode kruis, maar konden haar niet vinden. Na vier dagen kregen we te horen dat ze was gevonden. Dood.”

Boos en verdrietig
“We waren intens verdrietig. Ons lieve zusje, zo jong nog, en dan ineens weg, dood. Ook waren we boos. Hoe kon het dat het vier dagen had geduurd voordat we iets te horen hadden kregen? We konden bij niemand onze vragen stellen. Had ze nog geleefd, had ze nog gered kunnen worden, heeft ze pijn gehad? We weten het nog steeds niet, niemand wist iets. Dat is moeilijk en maakt het verdriet lastiger te verwerken.”

Lees ook
Eva (18) overleefde de aanslag in Nice: ‘Ik liep tussen de lijken door’

Dochtertje
“In maart begint een rechtszaak tegen het vliegveld. Uit het rapport van de Belgische luchthavenpolitie bleek dat de bescherming niet optimaal was. Ik hoop dat we winnen, zodat ik Elita’s veertienjarige dochtertje een toekomst kan bieden. Zij woont nu bij mij, ze is van Amsterdam naar Deventer verhuisd. Ze houdt van mij en ik van haar, maar dit is niet haar stad, ik ben niet haar moeder en ik heb niet het geld om haar een goede toekomst te bieden.”

Bang
“Het verdriet is er nog elke dag, maar het gaat beter, ook met Elita’s dochter. Ze heeft het nog steeds heel moeilijk, maar we hebben steun aan elkaar: in elkaars ogen zien we Elita. Wel ben ik bang geworden, heel bang. Naar vliegvelden durf ik haast niet meer en ook voor andere plekken ben ik bang. Je weet maar nooit waar ze deze keer weer toeslaan.”

De liefste
“Met mijn oude moeder gaat het nog steeds niet echt beter. Zij woont in Liberia en ik bel iedere week met haar. Iedere keer als ze opneemt, begint ze meteen te huilen. Een kind verliezen, daar kom je als moeder niet overheen. We proberen elkaar als familie overeind te houden, maar het doet pijn. Elita was de liefste persoon die ik kende. Zo iemand ga ik nooit meer tegenkomen.”

NIEUWS | INTERVIEW | MIJN LEVEN NA DE AANSLAG

Bron: Bentha Weah | Foto: Bentha Weah

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Roos JesRoos Jes

Ligt het nu aan mij of zijn jullie in de war met de foto's? Voor mij is foto rechts de vrouw die is omgekomen naar mijn weten en links dan haar zus zeker.Volgens mij hebben jullie het omgedraaid of ik lees het verkeerd dat kan ook ????

Meer mijn leven na de aanslag

Speciaal voor jou

Please update your browser