nieuws

Monumentje voor Fred (1976-2015): 'Hij was ziek, maar hij troostte míj'

Monumentje voor Fred (1976-2015): 'Hij was ziek, maar hij troostte míj'

In onze serie ‘Monumentjes’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Vandaag: Fred, vader van twee, die 39 jaar werd.

| Stefanie Thiel

Ter nagedachtenis aan Fred Slagman (6 januari 1976 – 11 juli 2015), door zijn vrouw Stefanie Thiel.

Soms voelt het alsof het niet echt is gebeurd. Alsof het een film was. Ik herbeleef het moment, alsof ik er als toeschouwer bij sta.

Verontrustend
De huisarts belde ons wakker, we sliepen net. Fred was al weken niet lekker. Hij had bloed laten prikken en nu belde de huisarts ons om 23.30 uur met de resultaten van het bloedonderzoek. Het zag er zeer verontrustend uit en Fred moest zich direct met spoed melden in het ziekenhuis. Tot zover ons onbezorgde leven.

‘Pech’
Acute leukemie. Zomaar, ineens. Hij was jong, net 39 jaar. Nooit ziek, leefde gezond, sportte veel, was actief. Zijn eerste vraag aan de arts was ‘Hoe kom ik hieraan?’ ‘Pech’, zei de arts. Ik vond het een understatement. Het heeft zes maanden geduurd. Alle mogelijke behandelingen heeft hij gekregen. De stamceltransplantatie die hem had moeten redden, werd hem uiteindelijk fataal. Over pech gesproken.

Op handen dragen
Fred was een enorme lieverd. Hij stond voor iedereen klaar en was altijd positief. Thuis waren we een team, een twee-eenheid. Buiten het feit dat hij me na zestien jaar nog steeds vlinders in mijn buik bezorgde, konden we ook buikpijn van het lachen hebben. Hij droeg mij en onze meiden op handen. Hij vond alles prima, als wij het maar goed en fijn hadden.

Valentijnsdag
Tijdens de zes maanden dat hij in het ziekenhuis lag, probeerde hij toch, ondanks alles, betrokken te blijven en mee te helpen. Toen onze kinderen rapportgesprekken hadden, waar we altijd samen naartoe gingen, was hij er via Skype bij en stelde nog zinnige vragen ook. Op Valentijnsdag bestelde hij bloemen voor mij, vanuit zijn ziekenhuisbed.

Troost
Toen onze oudste dochter zich Nationale Voorleeskampioen mocht noemen en volop in het nieuws was, was Fred de meest trotse vader ooit. Hij vertelde iedereen over haar knappe prestatie, ondanks dat hij er zelf niet live bij was geweest en het spektakel wederom volgde via Skype. Als het even kon, stond hij me beneden in de hal van het ziekenhuis op te wachten en zwaaide hij ons daar ook weer uit, als het tijd was om te gaan. Als ik verdrietig was, omdat híj zo ziek was, troostte hij mij.

Gemis
Alleen op het moment dat de ziekte had gewonnen en ik meer dan ooit iemand nodig had om me te troosten, kon hij dat niet meer. Het gemis is niet te overzien. We zijn niet meer compleet. Ik mis mijn andere helft. De meisjes hebben geen papa meer. We gaan dapper door en proberen er het beste van te maken. Dat doen we voor onszelf, maar ook voor hem. We proberen ieder mooi moment nog beter in ons op te nemen. Zijn leven is niet voor niets geweest en omdat het zo oneerlijk is, dat hij er maar zo kort mocht zijn, proberen we hem iedere dag te eren, door er simpelweg het beste van te maken.

Mijn beste vriend, mijn grote liefde, mijn alles. De allerliefste en stoerste papa van Julie en Jasmijn.

Julie en Jasmijn met hun vader Fred

Julie en Jasmijn met hun vader Fred

Een ode brengen
Wil jij ook een monumentje schrijven? De herinnering levend houden aan je overleden geliefde, vriend of familielid? Mail dan jouw ode en een mooie foto naar lifestyle@lindanieuws.nl ovv Monumentje. Graag onder de 350 woorden blijven.

NIEUWS | IN MEMORIAM | MONUMENTJES

Bron: LINDAnieuws

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Meer nieuws

Meest gelezen

Meer nieuws

Speciaal voor jou

Meer nieuws

Please update your browser