henk uit huis

Henk uit Huis: #25 Welkom terug, meneer Van Straten

Henk uit Huis: #25 Welkom terug, meneer Van Straten

Henk van Straten (35) is schrijver, columnist en vader. Hij woont sinds een paar maanden op zichzelf. Op LINDAnieuws schrijft hij over zijn leven.

| Henk van Straten

Een bom die wegrent voor het vonken en knetteren van de lont die hij zelf heeft aangestoken. Zo voel ik me. Het maakt weinig uit wat ik doe, of waar ik heen ga, of met wie.

In de trein naar Rotterdam staar ik uit het raam. De roman die ik lees heb ik na drie pogingen terug in m’n tas gestopt. Het zoveelste boek waar ik niet doorheen kom. Reader’s block. Op Twitter zei iemand tegen me: Als het dramatisch conflict in jezelf zit heb je geen behoefte aan boeken. Misschien is dat het.

Ik zie m’n pa op het station. We omhelzen elkaar. Hij woonde jaren op Sint-Maarten en wacht nu op de oplevering van zijn nieuwe appartement. Tot die tijd logeert hij op de SS Rotterdam, één van de laatste stoomschepen van de Holland-Amerika Lijn. Daarna, toen lijnvluchten betaalbaar werden, deed het nog een tijdje dienst als cruiseschip. Tegenwoordig is het een hotel. Het vaart niet meer, maar het heeft die ambiance nog. Het interieur is grotendeels origineel. Je waant je op de set van Mad Men, maar dan op zee. Veel van de mensen die er vroeger beroepsmatig op voeren werken hier nu als vrijwilliger. Ze kunnen die tijd niet loslaten. Ze hebben verhalen te vertellen. Eén man, die in de machinekamer werkte – vijftig graden Celsius, geen ramen, olie en stoom – zou naar eigen zeggen paraat staan als het schip morgenvroeg zou afmeren.

Mijn vader heeft hier met iedereen aangepapt. Ze begroeten hem. Dit is mijn zoon, zegt hij tegen iedereen die we tegenkomen. Ik sta er wat slungelig bij; ineens weer een beetje een jongetje.

We bezichtigen het schip. Mijn vader heeft als kind op het schip gevaren. Naar New York en terug, met zijn ouders. Ik ben ouder dan dit schip, zegt hij, en valt even stil. Van de reis herinnert hij zich weinig. Dat daar, dat wel. Hij wijst naar een prachtige oude wanddecoratie. Een soort stad, van achteren verlicht. Destijds was deze ruimte een soort speelkamer. Ik stel het me voor. Hij als jongetje. De geluiden. Het personeel dat hem terecht wees of juist hielp. Zijn ouders – mijn opa en oma, nu dood – die zich netjes aankleedden en optutten voor het diner. Sjiek en groots. De geuren, het geluid van de kolkende watermassa achter de schroeven. Het leven dat voor hem lag. En nu is hij hier opnieuw, in afwachting van de woning waar hij zal neerstrijken. Een wereld daartussen. Het ontroert me, maar maakt me ook onrustig en moedeloos. De lont brandt harder.

We drinken bier in de zon, op het Deliplein. We eten Italiaans. We drinken een fles wijn de man. Drinken grappa en wandelen dan terug naar de SS Rotterdam. Het schip kijkt ons onbewogen en verheven aan. Ik voer van hier naar New York, lijkt het te willen zeggen. Ik maakte wereldreizen. Maar hé, ik loop hier met een man – we zijn allebei een beetje dronken – die erop heeft gevaren, die ouder is dan het schip. Of misschien zie ik het verkeerd. Misschien is het salueren, wat het schip doet. Misschien staat het ter attentie. Welkom terug, meneer Van Straten.

Aan de bar op het main deck drinken we whisky. Op ons na is het er verlaten. Tapijt, koper, zacht licht. Niets dat prijsgeeft in welke periode we leven. Een gesprek met de netjes geklede barman. Over de verschillende soorten whisky, geloof ik. Het is een beetje vaag nu. M’n pa en ik met z’n tweeën aan deze bar; de tijd van toen tot nu samengeperst tot een soort transparant krachtveld waarin onze levens geruisloos in elkaar overvloeien. Vreemd, zo vreemd.

NIEUWS | COLUMNS | HENK UIT HUIS

Foutje gezien? Mail ons. We zijn je dankbaar

Reacties

Nicole PegelsNicole Pegels

ah, dan kan het kloppen het dat ik je gisteren zag op Rotterdam CS...

Meer henk uit huis

Meest gelezen

Meer henk uit huis

Speciaal voor jou

Meer henk uit huis

Please update your browser